ریست مرگبار تالسا کینگ فصل ۴؛ وقتی دولت اوکلاهما دست به آچمز میزند

زمین‌لرزه در اتاق نویسندگان؛ سقوط آزاد امپراتوری دوایت

مدیوم تلویزیون در دوران طلایی خود (Peak TV) قانون نانوشته‌ای دارد؛ وقتی یک درام جنایی به فصل چهارم می‌رسد، مخاطب انتظار ثبات، تثبیت قدرت و بزرگ‌تر شدن مقیاس قلمرو پروتاگونیست را دارد. اما تیلور شریدان (Taylor Sheridan) و اتاق نویسندگانش در سریال تالسا کینگ (Tulsa King) تصمیم گرفتند مسیر دیگری را انتخاب کنند. اپیزودهای ابتدایی فصل چهارم با یک فاجعه هوایی خونین آغاز شد که مرگ همزمان مارگارت دروریکس (Margaret Devereaux) و کال ترشر (Cal Thresher) را رقم زد. این پلات‌پوینت خشن، نه تنها مهره‌های کلیدی صفحه شطرنج اوکلاهما را جارو کرد، بلکه زمینه‌ساز یک کلیف‌هنگر انتهای اپیزود قدرتمند شد که توازن قوا را به هم ریخت.

دوایت منفرادی با بازی درخشان سیلوستر استالونه (Sylvester Stallone)، در آغاز این فصل در اوج غرور و تسلط اقتصادی قرار داشت. پروژه اسطوره بوربن یعنی مونتاگ ۵۰ (Montague 50) قرار بود میلیون‌ها دلار سود به همراه داشته باشد و تلاش‌های ساختاری برای قانونی کردن درآمدهای گروه به ثمر نشسته بود. با این حال، سناریوی نوشته شده توسط شریدان به سرعت این برج عاج را با خاک یکسان کرد. مرگ مارگارت و از بین رفتن متحدان سنتی، دوایت را در موقعیت آسیب‌پذیری قرار داد که پیش از این نمونه‌اش را ندیده بودیم؛ وضعیتی که در آن بزرگ‌ترین تهدید، دیگر باندهای رقیب نیستند، بلکه ماشین بوروکراتیک و بی‌رحم دولت ایالتی است.

فرماندار جدید و بازنویسی قوانین بازی در اوکلاهما

با مرگ کال ترشر، معاون او یعنی آماندا کلارک (Amanda Clark) با بازی گرچن مول (Gretchen Mol) سکان هدایت ایالت را به دست گرفت. کلارک از همان ثانیه‌های نخست حضورش، نفرت عمیق خود را نسبت به دوایت پنهان نکرد و از دست دادن با او در اپیزود افتتاحیه‌ای، بیانیه‌ای صریح درباره رویکرد حکمرانی‌اش بود. او با صدور دستوری صریح به دادستان کل، خواهان لغو مجوز نوشیدنی‌های الکلی بار Bred2Buck شد. این ضربه، یک مانور تاکتیکی ساده نبود؛ بلکه رگ حیات اقتصادی امپراتوری نیمه‌قانونی دوایت را هدف گرفت.

بدون این مجوز، توزیع بوربن و چرخش مالی بار متوقف می‌شود و برنامه‌های کلان دوایت برای توسعه اقتصادی در اوکلاهما قفل می‌شود. از منظر ریتم داستان‌گویی در مدیوم تلویزیون، این حرکت به کلارک اجازه می‌دهد تا از تمام ابزارهای قانونی برای زمین‌گیر کردن منفرادی استفاده کند. فراتر از ابطال مجوزها، مأموران ایالتی می‌توانند تمام فعالیت‌های تجاری و جرایم پنهان گروه، از جمله کلاهبرداری بیمه‌ای میچ (Mitch) در نمایندگی خودرو را زیر ذره‌بین ببرند. کلارک با استفاده از اهرم قدرت دولتی، دوایت را به بازی موش و گربه کشانده که فرار از آن نیازمند استراتژی‌های بسیار پیچیده‌تری است.

سندرم بازگشت به نقطه صفر؛ چالش ساختاری تالسا کینگ

با وجود جذابیت‌های دراماتیک این تقابل سیاسی، بررسی عمیق‌تر ساختار روایت در فصل چهارم نشان‌دهنده یک بحران تکرارپذیر در فرمول داستان‌گویی این سریال است. هر بار که دوایت و اعضای باندش موفق می‌شوند پس از ماه‌ها درگیری، پله‌های ترقی را طی کنند و کسب‌وکارهای قانونی به راه بیندازند، ناگهان یک توفان روایی از راه می‌رسد و تمام دستاوردهای فصل‌های قبل را جارو می‌کند. کاراکترهایی مانند استیسی بیل (Stacy Beale) یا تینا منفرادی (Tina Manfredi) به حاشیه رانده می‌شوند، پروژه‌های قبلی مانند مزرعه بادی به فراموشی سپرده می‌شوند و دوایت دوباره به همان زیردستِ تحت‌تعقیب تبدیل می‌شود.

این چرخه مداومِ ریست شدن داستان، آرک روایی کاراکتر در طول فصل را دچار فرسایش می‌کند. مخاطبی که ساعت‌ها پای بینج‌واچینگ (Binge-watching) این اثر نشسته تا رشد و تکامل امپراتوری دوایت را ببیند، ناگهان با این واقعیت روبه‌رو می‌شود که سریال از نظر ساختاری ترسی از پاک کردن تخته‌سیاه ندارد. اصرار شریدان بر حفظ کردنِ موقعیت « underdog » یا همان آدم ضعیف‌تر برای دوایت، اگرچه جذابیت‌های بقا را حفظ می‌کند، اما گاهی به قیمت هدر رفتن پتانسیل توسعه جهان داستانی تمام می‌شود.

چشم‌انداز مبهم؛ آیا تالسا کینگ از تکرار خود نجات می‌یابد؟

اکنون در فصل چهارم، پرسش اساسی این است که آیا این ریست جدید می‌تواند خون تازه‌ای در رگ‌های سریال بدارد یا صرفاً تکرار فرمول‌های اثبات‌شده گذشته است؟ حضور آماندا کلارک به عنوان یک آنتاگونیست دولتی، پتانسیل بالایی برای ایجاد تنش‌های روان‌شناختی و حقوقی دارد که تفاوت عمده‌ای با گانگسترهای سنتی فصل‌های قبل دارد. دوایت این بار نه با گلوله و بمب، بلکه با پرونده‌های مالی، فشار رسانه‌ای و قوانین سخت‌گیرانه ایالتی می‌جنگد.

با این حال، نویسندگان باید مراقب خستگی مخاطب باشند. اگر قرار باشد در پایان فصل چهارم نیز تمام این امپراتوری تازه ساخته شده دوباره نابود شود تا در فصل پنجم دوباره از صفر شروع کنیم، سریال دچار رکود ساختاری خواهد شد. دوایت منفرادی نیازمند تکامل است؛ تکاملی که او را از یک تبعیدیِ لجوج به یک رئیس مافیای تثبیت‌شده در ساختار مدرن آمریکا تبدیل کند. باید دید آیا شریدان در ادامه اپیزودها جرات عبور از این چرخه فرسایشی را خواهد داشت یا خیر.