پایان زودهنگام یک پرونده؛ سقوط مرکز انحلال افسانه‌های شهری در صفحات ریبون

کالبد شکافی یک روایت ناتمام در مجله ریبون

خبر پایان یافتن مانگای «مرکز انحلال افسانه‌های شهری» (Urban Myth Dissolution Center: Parallel File) در شماره دسامبر مجله Ribon، برای مخاطبان جدی ادبیات مصور ژاپن غافلگیرکننده بود. امی ایشیکاوا (Emi Ishikawa) که از آوریل ۲۰۲۵ مسئولیت تبدیل جهانِ بازیِ معمایی Shueisha Games به صفحات مانگا را بر عهده داشت، حالا با بستن این پرونده در جلد سوم، عملاً به حیاتِ موازیِ شخصیت‌هایش پایان داده است. این اثر که در بستر مجلات شوجو (Shojo) روایت می‌شد، تلاش داشت با بهره‌گیری از تم‌های روان‌شناختیِ سنگین، مخاطب را با ابعاد تاریک‌تری از «افسانه‌های مدرن» مواجه کند. با این حال، پایان سریع این اقتباس، پرسش‌های بسیاری را در مورد پتانسیل‌های هدر رفته در تبدیلِ مکانیک‌های بازی به روایت‌های خطی و عمیق‌تر باقی می‌گذارد.

دوگانگی میان گیم‌پلی و روایت بصری

در دنیای انیمه و مانگا، اقتباس از بازی‌های ویدئویی همواره روی لبه تیغ حرکت می‌کند. در مورد این اثر، ما با «آزامی فوکورای» (Azami Fukurai) روبرو هستیم؛ شخصیتی که تحت نظارت «آیومو مگوریا» (Ayumu Meguriya)، یک روان‌کاو سطح S، درگیر حل پرونده‌هایی می‌شود که ریشه در خرافات مدرن دارند. تفاوت بنیادین در این است که در بازی، مخاطب با «انتخاب» و «تعامل» پیش می‌رود، اما در مانگا، ایشیکاوا سعی داشت با پنل‌بندی‌های خاص خود، اضطرابِ مواجهه با یک امر غیرطبیعی را به تصویر بکشد. متأسفانه، کوتاه بودن عمر این پروژه مانع از آن شد که ما شاهد یک «آرک داستانی سینن» واقعی باشیم که بتواند به عمق روان‌شناختیِ این افسانه‌ها نفوذ کند.

چالش‌های انتقالِ وحشت به قاب‌های محدود

هنر مانگاکا در این است که چگونه با سایه‌زنی‌های دستی و فضاسازی اگزیستانسیالیستی، وحشتِ نهفته در یک فضای شهری را به مخاطب منتقل کند. امی ایشیکاوا در طول این چند ماه، تلاش کرد فرمول‌های موفق بازی را به زبان تصویر ترجمه کند. اما افسانه‌های شهری، ذاتاً به زمان و فضاسازی نیاز دارند؛ چیزی که در قالب یک اثر کوتاه‌مدت در مجله‌ای مانند Ribon، به سادگی قربانی می‌شود. ابهام اخلاقی کاراکترها در مواجهه با پرونده‌هایی که ماهیت وجودی‌شان با واقعیت در تضاد است، از نقاط قوت این مانگا بود که متأسفانه با پایان‌بندیِ عجولانه، فرصت شکوفایی پیدا نکرد.

هم‌زمانی استراتژیک با کنسول نسل جدید نینتندو

نکته‌ای که نباید از نظر دور داشت، هم‌زمانی این پایان‌بندی با عرضه نسخه Nintendo Switch 2 این بازی در اکتبر ۲۰۲۵ است. استفاده از قابلیت‌های پیشرفته Joy-Con 2 برای کنترل‌های دقیق‌تر و اضافه کردن گالری آثار هنری در نسخه کنسولی، نشان می‌دهد که شرکت Shueisha Games تمرکز خود را از «توسعه روایی» به «بهینه‌سازی تجربه کاربری» تغییر داده است. این یعنی مانگا به عنوان یک ابزار تبلیغاتی برای بازی عمل می‌کرد و با رسیدن به اهداف تجاری، پرونده‌اش مختومه شد. این نگاهِ مکانیکی به دنیای مانگا، دقیقاً همان چیزی است که اصالتِ هنریِ بسیاری از آثارِ اقتباسی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و اجازه نمی‌دهد که یک جهان داستانی، نفس بکشد و رشد کند.

میراثی که در سایه ماند

اگرچه «مرکز انحلال افسانه‌های شهری» به عنوان یک اثرِ کوتاه‌مدت به پایان رسید، اما نباید از تلاش برای ترکیب معمای پلیسی با وحشتِ ژاپنی غافل شد. این اثر در کوتاه‌ترین زمان ممکن، توانست اتمسفرِ یک فضایِ سرد و کارآگاهی را به خوبی القا کند. برای ما که به دنبال اقتباس‌های وفادارانه بدون دستکاری و سطحی‌نگری هستیم، پایان این مانگا یک درس است: داستان‌های بزرگ، نیاز به زمان برای تنفس دارند. بدون شک، ایده‌های نهفته در این اثر، پتانسیل تبدیل شدن به یک انیمه سیننِ تاریک و چندلایه را داشتند، اما در حال حاضر، این پرونده تنها به عنوان یک پاورقی در تاریخِ پرشتابِ اقتباس‌های بازی‌محور باقی خواهد ماند.