فرار از سایه سلبریتی؛ «Worth» و بازگشت به واقعیت در دنیای سریال‌های جنایی

عبور از ویترین پاپ‌کالچر به سمت حقیقت عریان

در دنیای سریال‌های تلویزیونی که اغلب درگیر تکرار فرمول‌های خسته‌کننده پلیسی هستند، خبر توسعه سریال «Worth» در شبکه NBC، نویدبخش تغییری در ذائقه بصری و روایی است. «مایک دیلیبرتی» (Mike Diliberti) که پیش از این توانایی خود را در نگارش درام‌های شخصیت‌محور نشان داده، این بار سراغ داستانی رفته که ریشه در تضاد عمیق میان «تصویر عمومی» و «واقعیت درونی» دارد. شخصیت اصلی داستان، «ویل ورث» (Will Worth)، یک رنجر ارتش است که پس از تجربه میدان‌های جنگ، به یک نویسنده پرفروش و چهره‌ای در دنیای سلبریتی‌ها تبدیل شده است. این گذار از میدان نبرد به فرش قرمز، بستر مناسبی را فراهم می‌کند تا ما به عنوان مخاطب، شاهد فروپاشی لایه‌های مصنوعی شهرت و بازگشت به ذات خشن و غیرقابل‌انکارِ حقیقت باشیم.

چیزی که در این پروژه نظرم را جلب کرد، فاصله گرفتن از پروداکشن‌های استودیوییِ «تمیز» و بی‌روح است. ما در این سریال با قهرمانی طرف هستیم که دیگر نمی‌خواهد در فضای ایزوله و پر از نویزِ شهرت غرق شود. برای من به عنوان کسی که در استودیو با فرکانس‌های مزاحم سر و کار دارم، این دقیقا همان حس «میکس ارگانیک» است؛ جایی که هنرمند تصمیم می‌گیرد صداهای اضافه و افکت‌های دیجیتالی را حذف کند تا به هارمونی خالص و نت‌های اصلی برسد. ورث در این سریال، در حال حذف نویزهای زندگی مدرن است تا دوباره به فرکانس واقعی جنایت و عدالت بازگردد.

هم‌افزایی تجربه نظامی و قلم جک کار

حضور «جک کار» (Jack Carr) در این پروژه، یک مهر تایید بر اصالتِ اکشن و جزئیات نظامی آن است. جک کار که خود از دنیای عملیات‌های ویژه آمده، به خوبی می‌داند چگونه بافتِ خشنِ جنگ را به کلمات تبدیل کند. در دنیای سریال‌های جنایی، ما بارها با قهرمانانِ آسیب‌دیده روبرو شده‌ایم، اما تفاوت در «تکنیک اجرا» است. استفاده از تجربیات یک متخصص نظامی در اتاق فکر نویسندگان، یعنی ما قرار نیست با صحنه‌های اکشنِ مصنوعی و جلوه‌های ویژه ارزان‌قیمت مواجه شویم. در اینجا، دقتِ استراتژیک و ریتمِ درام، جایگزینِ شلوغ‌کاری‌های بی‌هدف شده است.

وقتی صحبت از «روح آنالوگ» در روایتگری می‌شود، منظورم همین نگاهِ بدون روتوش به شخصیت است. ویل ورث یک ماشینِ کشتار نیست؛ او انسانی است که در میان هیاهوی رسانه‌ها، هویتِ واقعی خود را گم کرده است. این تقابلِ بین تصویرِ عمومی او به عنوان یک قهرمانِ پاپ و واقعیتِ درونی‌اش به عنوان یک بازمانده، همان کشمکشی است که می‌تواند مخاطب را درگیر کند. این سریال فرصتی است تا ببینیم چگونه یک ذهنِ آموزش‌دیده برای بقا در جنگ، در مواجهه با پیچیدگی‌های جنایات شهری عمل می‌کند.

مهندسی درام؛ فراتر از کلیشه‌های شبکه NBC

شبکه NBC در سال‌های اخیر به دنبال بازتعریف جایگاه خود در دنیای درام‌های جنایی بوده است. پروژه «Worth» با تکیه بر قلم مایک دیلیبرتی و «جیک کابرن» (Jake Coburn)، پتانسیل این را دارد که به یکی از نقاط قوتِ تولیدات «یونیورسال تلویژن» (Universal Television) تبدیل شود. این سریال به جای تکیه بر «جامپ‌اسکرهای» صوتی یا سکانس‌های اکشنِ بی‌منطق، روی تفکیکِ شخصیتی و لایه‌بندی روایی تمرکز کرده است. درست مانند یک مهندس صدا که می‌داند چگونه با استفاده از فضای منفی (Negative Space) در میکس، به سازها اجازه تنفس دهد، سازندگان این سریال نیز باید اجازه دهند که درام در سکوت و لحظاتِ تعلیق، خودش را نشان دهد.

ما از تولیداتِ ماشینی که هر هفته یک پرونده را باز و بسته می‌کنند، خسته شده‌ایم. آنچه در این سریال به دنبالش هستیم، «داینامیک رِنج» در داستان‌گویی است؛ یعنی همان اوج و فرودهایی که به مخاطب اجازه می‌دهد نفس بکشد و در عین حال، در لحظاتِ حساس، غافلگیر شود. اگر تیم تولید بتواند از این «خفگیِ» محتوایی که در بسیاری از سریال‌های مشابه می‌بینیم فاصله بگیرد، «Worth» می‌تواند به یک مرجع در ژانر درام‌های شخصیت‌محور تبدیل شود.

چرا دنیای قهرمانانِ شکسته هنوز زنده است؟

دلیل جذابیت ویل ورث برای من، عدم کمال اوست. ما در عصرِ محتواهای «های-رزولوشن» و بی‌نقص زندگی می‌کنیم، جایی که همه چیز به شدت پولیش شده و درخشان است. اما در هنر، زیبایی در نقص‌ها نهفته است؛ در همان لرزشِ صدای یک گیتار آکوستیک یا نویزِ خفیفِ یک دستگاه ضبط آنالوگ. «Worth» این پتانسیل را دارد که بازگشتی به این روحِ اصیل باشد. قهرمانی که در اوجِ شهرت، تصمیم می‌گیرد به دستانِ خودش پرونده‌ها را حل کند، نه به خاطرِ دیده شدن، بلکه به خاطرِ نیازِ درونی به برقراریِ نظم در دنیایی که به سمت آشوب می‌رود.

این سریال فقط درباره کشفِ قاتلان نیست؛ درباره کشفِ دوباره‌ «خود» در میانِ آوارِ شهرتی است که توسط رسانه‌ها ساخته شده. امیدوارم در مرحله تولید، تیم سازنده به جای استفاده از فیلترهای رنگیِ اغراق‌آمیز و پروداکشن‌های سینماییِ مصنوعی، به سراغِ فضاسازی‌های واقع‌گرایانه و صداگذاری‌های عمیق بروند. «Worth» می‌تواند آینه‌ای باشد بر وضعیتِ ما در عصرِ حاضر؛ عصری که در آن، همه ما سعی داریم در میانِ هیاهوی دیجیتال، به صدایِ واقعیِ خودمان گوش دهیم و آن را از میانِ نویزهای محیطی تفکیک کنیم.