حکمرانی لاتین‌تبارها در کالیفرنیا؛ خاویر بسرا و گذار از پرده‌ سینما به قدرت

عبور از کلیشه‌های سنتی در قاب قدرت

انتخاب خاویر بسرا (Xavier Becerra) به عنوان فرماندار کالیفرنیا، فراتر از یک رویداد سیاسی صرف، شباهت عجیبی به تغییر ژانر در یک درام روان‌شناختی دارد. در جایی که کالیفرنیا همواره به عنوان کارخانه رؤیاسازی و مرکز ثقل سینمای جهان شناخته می‌شود، ظهور یک فرماندار لاتین‌تبار، شکستی نمادین برای روایت‌های کلاسیک و رنگ‌باخته در راهروهای قدرت است. بسرا با عبور از سد استیو هیلتون (Steve Hilton)، چهره‌ای که پیش‌تر در اتاق‌های فکر و استودیوهای خبری مانند Fox News به دنبال مهندسی افکار عمومی بود، نشان داد که زبان بدن سیاست در کالیفرنیا به سمت اصالت و تنوع فرهنگی در حرکت است.

از نگاه یک منتقد سینما، این جابه‌جایی قدرت را می‌توان به یک «میزانسن مینی‌مالیستی» تشبیه کرد؛ جایی که حذف زوائد و بازگشت به ریشه‌های اجتماعی، اولویت اصلی شخصیت اول داستان است. بسرا با پیشینه‌ای که در دستگاه‌های حقوقی داشته، اکنون در موقعیتی قرار گرفته که باید میان آرمان‌های ترقی‌خواهانه و واقعیت‌های عریانِ ایالتی با اقتصادِ چندصد میلیارد دلاری، تعادلی ظریف برقرار کند.

تقابل استعاره‌های بصری در میدان کارزار

رقابت بسرا با استیو هیلتون، تضاد دو جهان‌بینی بود. هیلتون که با کوله‌باری از تجربه‌های مشاوره‌ای برای دیوید کامرون (David Cameron) وارد این کارزار شده بود، گویی به دنبال تحمیل یک فیلم‌نامه هالیوودیِ پر زرق و برق اما خالی از زیرمتنِ روان‌شناختی بود. در مقابل، بسرا با تکیه بر استعاره‌های بصریِ زندگیِ واقعیِ جامعه لاتین‌تبار، توانست مخاطبِ سرخورده از کلیشه‌های سیاسی را با خود همراه کند. این پیروزی، نه فقط یک عدد در آمار انتخاباتی، بلکه پیروزی «سکوت‌های سنگین میان دیالوگ‌ها» بر هیاهوی رسانه‌ایِ پرسروصدا بود.

قاب‌بندی‌های این انتخابات، به وضوح نشان داد که مردم کالیفرنیا دیگر به دنبال قهرمانانِ کاغذی نیستند. آن‌ها به دنبال کاراکتری هستند که بتواند در «قاب‌بندی‌های نقاشانه» سیاست، رنگ‌های جدیدی از هویت و عدالت را جایگزین خاکستری‌های ممتدِ دورانِ پیشین کند. شکست هیلتون، پایانِ دورانِ استفاده از فرمول‌های ازپیش‌نوشته‌شده برای جذب آرای عمومی بود.

میراث گاوین نیوسام و سایه سنگینِ تغییر

جایگزینی گاوین نیوسام (Gavin Newsom) که به دلیل محدودیت‌های دوره‌ای از صحنه کنار رفت، برای بسرا همانند ورود به صحنه‌ای است که دکورهایش هنوز بوی بازیگر قبلی را می‌دهد. نیوسام در سال‌های حضورش، درامی پرچالش را کارگردانی کرد که گاهی در لبه‌ی پرتگاهِ بحران‌های اجتماعی قدم می‌زد. حالا بسرا باید این درام را به سمت یک «طنین احساسی» مثبت هدایت کند. این گذار، دقیقاً همان نقطه‌ای است که سینمای مؤلف به ما می‌آموزد: چگونه می‌توان با حفظ امضای شخصی، از زیر سایه سنگینِ یک پیشرو خارج شد و امضای خود را بر پیکره‌ی ایالت حک کرد.

فراتر از پرده‌های نمایش؛ آینده‌ای بدون جلوه‌های ویژه

در دنیایی که سیاستمداران به طور فزاینده‌ای به استفاده از جلوه‌های ویژه کامپیوتری در سخنرانی‌ها و کمپین‌های خود روی آورده‌اند، بسرا نمادی از یک «بازیگریِ متد» است. او نیازی به فیلترهای پر زرق و برق برای دیده شدن ندارد. حضور او در دفتر فرمانداری، نویدبخشِ بازگشت به اصالت در حکمرانی است؛ جایی که به جای نمایش‌های پرهزینه، شاهدِ تمرکز بر «زیرمتن‌های جامعه‌شناختی» برای حل مشکلات واقعی هستیم. این پیروزی، تلنگری است به تمام کسانی که فکر می‌کردند کالیفرنیا تنها یک لوکیشن برای فیلم‌برداری است، نه سرزمینی برای زندگی میلیون‌ها انسان با رویاهای متفاوت.

کلام آخر؛ پایان یک سکانس و آغاز یک اپیزود جدید

وقتی به پایانِ این سکانس انتخاباتی نگاه می‌کنیم، آنچه باقی می‌ماند، نه آمار و ارقام خشک، بلکه پتانسیلِ تغییر در ساختارِ درامِ سیاسی است. خاویر بسرا حالا کارگردانِ این ایالت است و دوربینِ تاریخ بر او متمرکز خواهد بود. آیا او می‌تواند «امضای مؤلف» خود را در تاریخِ کالیفرنیا به ثبت برساند؟ این پرسشی است که در ماه‌های آینده، در هر پرده از تصمیمات او پاسخ داده خواهد شد. آنچه مسلم است، این است که فضای سیاسی کالیفرنیا دیگر آن فضایِ قبل از انتخابات نیست؛ حالا با ورود بسرا، نورپردازی‌های طبیعی و روایت‌های اصیل، جایگزینِ پروژکتورهای مصنوعی هالیوودی شده‌اند.