نجات از لبه پرتگاه: مینا و نبرد قایق‌سوارها برای بقا

وقتی لبه پرتگاه، خانه جدیدت می‌شود

بچه‌ها، بیایید روراست باشیم. دنیای بازی‌های ایندی (Indie) بی‌رحم‌تر از چیزی است که فکرش را می‌کنید. استودیو «یات کلاب گیمز» (Yacht Club Games) که با شاهکار «شاول نایت» (Shovel Knight) برای ما خاطره‌سازی کرده بود، تا همین چند وقت پیش روی لبه تیغ حرکت می‌کرد. وقتی Sean Velasco در یک پرسش و پاسخ اخیر صراحتاً گفت که Mina the Hollower استودیو را «فعلاً» از نظر مالی نجات داده، یعنی ما با یک بیانیه دیپلماتیک طرف نیستیم؛ یعنی آن‌ها واقعاً تا یک قدمی تعطیلی رفته بودند. پاندمی و آن تصمیم احمقانه برای تبدیل شدن به یک استودیوی چند-پروژه‌ای، عملاً داشت این بچه‌های بااستعداد را نابود می‌کرد.

من به عنوان کسی که ساعت‌ها وقت پای مکانیک‌های دقیق و هیت‌باکس‌های سخت‌گیرانه می‌گذارد، معتقدم Mina the Hollower همان چیزی بود که یات کلاب برای اثبات دوباره خودش نیاز داشت. فروش ۵۰۰ هزار نسخه در دو هفته اول، یک عدد معمولی نیست؛ این یعنی بازی توانسته با گیمرهای واقعی ارتباط برقرار کند. وقتی می‌گوییم «فعلاً» امن هستند، یعنی این پول حکم اکسیژن را برای ادامه حیات داشته، نه یک چک سفید امضا برای ولخرجی‌های بیهوده.

درس‌های سخت از یک شکست استراتژیک

بزرگترین درسی که Nick Wozniac و تیمش گرفتند، درسِ «تمرکز» بود. تقسیم کردن تیم به دو نیمه برای پیش بردن همزمان دو پروژه، برای یک استودیوی مستقل خودکشی محض است. ما در دنیای توسعه بازی، اصطلاحی داریم به نام «پراکندگی منابع» که مستقیماً به استاتر (Stutter) در پروسه تولید و در نهایت خروجی‌های نیمه‌کاره منجر می‌شود. یات کلاب این را به قیمت نزدیک شدن به دره سقوط یاد گرفت.

اینکه آن‌ها اعتراف می‌کنند «تیم متمرکز» کلید موفقیت مینا بوده، یک درس بزرگ برای تمام توسعه‌دهندگان است. در صنعتی که همه می‌خواهند با مدل‌های لایو-سرویس سمی، جیب گیمرها را بزنند، تمرکز یات کلاب روی ساخت یک تجربه کلاسیک و بی‌نقص، دقیقاً همان چیزی است که ما گیمرهای رقابتی به آن احترام می‌گذاریم. آن‌ها یاد گرفتند که در دنیای گیم، کیفیت و تمرکز، تنها ارزهایی هستند که ارزش واقعی دارند.

ورود به دنیای سه‌بعدی؛ آیا شوالیه بیل‌به‌دست در راه است؟

حالا که خیالمون از بابت بقای استودیو راحت شد، بریم سراغ بخش هیجان‌انگیز ماجرا: «بازی سه‌بعدی مرموز». Alec Faulkner با آن لبخند مرموزش تأیید کرده که اکثر تیم دارند روی یک پروژه سه‌بعدی کار می‌کنند. بیایید صادق باشیم، همه ما می‌دانیم این بازی چیست! پروژه‌ای که قبل از مینا به نیمه راه رسیده بود و حالا دوباره موتورهای آنریل‌اش (Unreal Engine) گرم شده‌اند.

آیا این همان Shovel Knight 3D است که سال‌هاست شایعاتش را می‌شنویم؟ اگر یات کلاب بتواند فرمول گان‌پلی و پلتفرمینگ کلاسیک خودش را به فضای سه‌بعدی بیاورد، ما شاهد یک اتفاق بزرگ خواهیم بود. سه‌بعدی کردن بازی‌های پلتفرمر کلاسیک، همیشه ریسک «دوربین افتضاح» و «مکانیک‌های نچسب» را دارد، اما اگر کسی باشد که بتواند از پس این چالش بربیاید، آن کسی نیست جز همین تیم که حالا درس‌های سختی از مدیریت پروژه گرفته است.

مینا هنوز تمام نشده است!

نکته مهم برای کسانی که Mina the Hollower را بازی کرده‌اند و عاشق اتمسفر سنگین و گیرای آن شده‌اند: یات کلاب قرار نیست مینا را رها کند. آن‌ها صراحتاً اعلام کردند که در حال کار روی ویژگی‌های پس از انتشار (Post-release) هستند. این یعنی همان چیزی که ما عاشقش هستیم: رندومایزرها (Randomizers)، مودیفایرهای جدید و ویژگی‌هایی که مخصوص اسپیدرانرها (Speedrunners) طراحی شده‌اند.

این یعنی استودیو به جای اینکه بلافاصله سراغ پروژه بعدی برود و محصول قبلی را «رها شده» باقی بگذارد، دارد به کامیونیتی احترام می‌گذارد. من به عنوان کسی که عاشق تست کردن لیمیت‌های بازی هستم، بی‌صبرانه منتظر این آپدیت‌ها هستم. مینا پتانسیل این را دارد که با این محتواهای جدید، پلی‌تایم خودش را تا چندین برابر افزایش دهد و به یکی از آن بازی‌هایی تبدیل شود که همیشه روی هارد دیسک ما جا دارند.