انفجار ۴۰۰ میلیونی رزیدنت ایول در گیشه و گله‌های زک کرگر از تعصب گیمرها

نبرد با لژیون خشمگین گیمرها؛ حواشی پیرامون اقتباس جدید رزیدنت ایول

زک کرگر (Zach Cregger)، فیلم‌ساز نوآوری که با ساخت اثر تحسین‌شده «بربر» (Barbarian) و پروژه مورد انتظار «سلاح‌ها» (Weapons) نام خود را به عنوان یکی از استادان تازه‌نفس سینمای وحشت تثبیت کرد، اخیراً در پادکست معتبر «د تاون» (The Town) با اجرای متیو بلونی (Matthew Belloni) سفره دلش را باز کرده است. صحبت‌های او درباره اقتباس سینمایی جدیدش از مجموعه «رزیدنت ایول» (Resident Evil)، پرده از فشار روانی سهمگینی برمی‌دارد که کارگردانان هنگام دست زدن به فرنچایزهای محبوب بازی‌های ویدئویی با آن دست‌وپنجره نرم می‌کنند. کرگر به صراحت اعلام کرد که حجم عظیم گفتگوهای پیش از اکران اثرش، تقریباً هیچ ارتباطی با ذات سینما، فرم تصویر یا ارزش‌های ساختاری فیلم نداشته است.

از همان لحظه‌ای که نخستین آنونس رسمی فیلم پخش شد، موجی از انتقادات ریز و درشت فضای مجازی را پر کرد. هواداران متعصب بازی‌های ویدئویی کپکام (Capcom) بدون توجه به میزانسن پرکشش یا تعلیق نفس‌گیر صحنه‌ها، تمام تمرکز خود را روی جزئیات ظاهری متمرکز کردند. پرسش‌هایی نظیر «چرا لیون اس. کندی در فیلم حضور ندارد؟»، «چرا شهر راکون سیتی پوشیده از برف است؟» یا «چرا شخصیت آستین آبرامز (Austin Abrams) یک گوشی هوشمند در دست دارد؟» به ترند اول شبکه‌های اجتماعی تبدیل شد. کرگر معتقد است این حجم از سنجش اثر با خط‌کش‌های تعصب‌آمیز، فرصت تحلیل خود فیلم را از جامعه مخاطبان سلب کرد.

کرگر با لحنی صریح اما متأسف توضیح می‌دهد که تمامبحث‌ها به این خلاصه شده بود که آیا فیلم به استانداردهای متغیر و پراکنده طرفداران وفادار می‌رسد یا خیر. او می‌گوید گفتگوها به جای تمرکز بر هنر تصویرگری و روان‌شناسی شخصیت‌ها، صرفاً حول این محور می‌چرخید که چرا فلان عنصر از لور (Lore) اصلی تغییر کرده یا اصلاً چرا این تغییرات رخ داده است. این فضاسازی سنگین، تجربه‌ای طاقت‌فرسا برای کارگردانی رقم زد که تمام تلاشش را برای خلق یک اثر مستقل و هویت‌مند به‌کار بسته بود.

ریسک‌های زیباشناختی زک کرگر؛ راکون سیتی برفی و شکستن کلیشه‌ها

کارگردان فیلم برای ارتقای کیفیت بصری و ایحاد اتمسفری تازه، دست به جسارت‌های دراماتیک زد. آوردن برف به راکون سیتی، تنها یک تصمیم تزیینی نبود؛ بلکه عنصر اتمسفرسازی بود که به موسیقی متنی که روی صحنه سنگینی می‌کند، بازتاب بصری خیره‌کننده‌ای می‌بخشید. کرگر سعی داشت با تغییر ریتم تدوین و جلوگیری از افت انرژی، ساختار روایت را از فرمول‌های تکراری و اقتباس‌های شکست‌خورده قبلی هالیوود جدا کند و شخصیتی مستقل به این جهان کابوس‌وار ببخشد.

با این حال، آزادی‌های خلاقانه او با مقاومت سخت دیوار آهنین طرفداران سرسخت بازی روبه‌رو شد. کرگر در پادکست د تاون اعتراف کرد که شاید بیش از حد ساده‌لوح بوده که تصور می‌کرده می‌تواند با یک رویکرد سینمایی خالص، رضایت ذهنیت‌های قالب‌گرفته گیمرها را جلب کند. او انتظار داشت تماشاگران به جای چک کردن فهرست تطبیق بازی و فیلم، محو شیمی بازیگران روی پرده و تنش‌های صحنه‌پردازی شوند، اما درگیری‌های فرسایشی اینترنتی تا روز اکران رسمی فیلم در ۱۸ سپتامبر ادامه یافت.

این نبرد ذهنی میان مؤلف و مخاطب نشان می‌دهد که چگونه اقتباس از اقتدار جهان‌های گیمینگ می‌تواند آزادی عمل ساختاری کارگردان را سلب کند. زک کرگر قصد نداشت یک بسته هواداری (Fan Service) بی‌روح تحویل دهد؛ بلکه هدفش خلق فضایی بود که حتی بیننده ناآشنا با بازی نیز از ظرافت‌های کارگردانی و هدایت بازیگران لذت ببرد. با این حال، تعصب بر سر جزئیات جزئی داستانی، تا حد زیادی ارزش‌های فنی اثر را در سایه حواشی رسانه‌ای قرار داد.

شلیک ۱۰۸ میلیونی در هفته اول؛ معجزه گیشه و صعود به مرز ۴۰۰ میلیون دلار

اما روی دیگر سکه، ارقام گیشه و سوددهی تجاری بود که پاسخ محکمی به تمامی تردیدها داد. فیلم جدید Resident Evil با وجود تمام هجمه‌ها، در اولین اکران آخر هفته خود در سراسر جهان دست به شاهکار زد و رقم فوق‌العاده ۱۰۸ میلیون دلار را ثبت کرد. این افتتاحیه طوفانی برای پروژه‌ای با بودجه ساخت معقول ۷۵ میلیون دلاری، موفقیت تجاری اولیه آن را به‌طور کامل تضمین کرد و سونی پیکچرز (Sony Pictures) را به وجد آورد.

موفقیت اثر تنها به هفته اول محدود نماند. تماشاگران عام و سینه‌فیل‌هایی که بدون پیش‌داوری به تماشای فیلم نشستند، از تجربه بصری و پیچش داستانی هوشمندانه آن استقبال کردند. فیلم با بهره‌گیری از موج اکران‌های هالوین و نقد‌های مثبت منتقدان (از جمله امتیاز درخشان 8/10 از رسانه IGN)، پایداری بی‌نظیری در جدول فروش نشان داد و در نهایت از مرز فروش جهانی ۴۰۰ میلیون دلار عبور کرد. این رقم چشمگیر، فیلم را در زمره یکی از سودآورترین اقتباس‌های سینمایی تاریخ بازی‌های ویدئویی قرار می‌دهد.

این پیروزی تجاری اثبات کرد که هواداران معترض اینترنتی تنها بخش کوچکی از کل مخاطبان سینما را تشکیل می‌دهند. عامه مردم و سینمادوستان از راکون سیتی برفی و نگاه تازه کرگر لذت بردند. سوددهی خیره‌کننده فیلم روی کاغذ، چراغ سبزی برای استودیو جهت ساخت قسمت دوم است، اما آیا خود کرگر حاضراست دوباره قدم در این میدان مین بگذارد؟ پاسخ این سوال را باید در روحیه فیلم‌سازی او جویا شد.

کوچ از فرنچایزهای پرفشار؛ چشم‌انداز پروژه‌های اورجینال کرگر

زک کرگر با وجود افتخار به محصول نهایی و ابراز علاقه به خود فیلم، تاکید دارد که این تجربه درس‌های بزرگی به او آموخته است. او با صراحت اعلام کرد که گرچه قانون «هرگز نگو هرگز» در هالیوود جاری است، اما در حال حاضر تمایل چندانی برای وارد شدن به جهان فرنچایزها و IPهای بزرگ و تثبیت‌شده ندارد. سنگینی انتظارات غیرسینمایی و حواشی خسته‌کننده، انرژی خلاقانه او را مستهلک کرده است.

اکنون که آب‌ها از آسیاب افتاده و طوفان حواشی فروکش کرده، کرگر تمام تمرکز خود را روی پروژه اورجینال بعدی‌اش یعنی فیلم «طوفان» (The Flood) معطوف کرده است. این اثر یک تریلر علمی‌تخیلی بکر است که نویسندگی، تهیه‌کنندگی و کارگردانی آن را خود کرگر بر عهده دارد و ستاره سرشناس سینما، جنیفر لارنس (Jennifer Lawrence)، در آن به ایفای نقش خواهد پرداخت. طبق برنامه‌ریزی‌ها، این فیلم در تاریخ ۱۱ آگوست ۲۰۲۸ اکران خواهد شد.

کارنامه کرگر نشان می‌دهد که او در خلق ایده‌های تازه و فضاسازی‌های بدیع بیشترین درخشش را دارد. موفقیت رزیدنت ایول در گیشه شاید استودیوها را برای ساخت دنباله‌ها وسوسه کند، اما تصمیم کرگر برای بازگشت به ریشه‌های سینمای اورجینال، نشان‌دهنده هوشمندی او در حفظ استقلال هنری‌اش است؛ جایی که او می‌تواند بدون نگران بودن برای ذهنیت متعصبانه هواداران، جادوی تصویر را بر پرده نقره‌ای خلق کند.