زِلدا نیازی به فست‌تراول ندارد؛ آئونوما از یک اشتباه استراتژیک عقب‌نشینی کرد

وقتی نبوغ در «حذف کردن» نهفته است

همیشه وقتی صحبت از ریمیک‌های بزرگ می‌شود، اولین چیزی که ذهن گیمرهای قدیمی را درگیر می‌کند این است که: «نکنه گند بزنن به حس و حال بازی؟» خبر جدید درباره «افسانه زلدا: اوکارینای زمان» (The Legend of Zelda: Ocarina of Time) دقیقاً دست گذاشته روی همین نقطه حساس. «ایجی آئونوما» (Eiji Aonuma)، مغز متفکر این فرنچایز، شخصاً دستور داده بود که سیستم Fast Travel به بازی اضافه بشه تا بازیکن‌ها مثل بازی‌های مدرن، سریع جابه‌جا بشن. اما خودِ او خیلی زود فهمید که این یک «تله‌» است. تصور کنید در هایرول (Hyrule) باشید و به جای اینکه با اسب از دشت‌های پهناور رد بشید و اتفاقی به یک غار مخفی یا یک پازل محیطی بربخورید، فقط یک منو باز کنید و تلپورت کنید. این یعنی مرگِ اکتشاف؛ یعنی حذفِ همان حس کنجکاوی که اوکارینای زمان را بعد از ۲۸ سال هنوز سرپا نگه داشته.

چرا فست‌تراول در این بازی یک سمِ خالص بود؟

ما گیمرها عادت کردیم به بازی‌هایی که همه‌چیز رو توی سینی نقره بهمون می‌دن. لودینگ‌های سریع، فست‌تراول‌های بی‌نهایت و مارکرهای روی نقشه که دقیقاً می‌گن کجا برو. اما اوکارینای زمان از یک نسل دیگه است؛ زمانی که بازی‌سازها می‌خواستن شما «مسیر» رو لمس کنید. وقتی تیم توسعه این سیستم رو تست کرد، متوجه شد که اون لحظات «صبر کن ببینم، اون چیه؟» داره ناپدید می‌شه. اون لحظاتِ درنگ کردن، نگاه کردن به افق و کشف کردن‌های تصادفی، ستون فقراتِ این بازیه. اگر فست‌تراول بود، دیگه کسی برای پیدا کردن یک آیتم مخفی در گوشه‌ای از هایرول فیلد (Hyrule Field) وقت نمی‌ذاشت. حذف این ویژگی، یک تصمیم شجاعانه و دقیقاً درست از سمت نینتندو بود که نشون می‌ده اونا هنوز می‌فهمن چطور باید گیمر رو درگیرِ دنیای بازی کنن.

میراثی که با مدرن‌سازی خراب نشد

خیلی‌ها نگران بودن که ریمیک روی «نینتندو سوییچ ۲» (Nintendo Switch 2) قراره تبدیل به یک بازیِ «یوبیسافتی» بشه که نقشش پر از علامت سواله. اما گزارش‌ها نشون می‌ده که تیم سازنده با وسواس عجیبی سراغ این پروژه رفته. آئونوما اعتراف کرد که اولش فکر می‌کرده شاید باید تغییرات بیشتری اعمال کنن، اما هرچی جلوتر رفتن، بیشتر به این نتیجه رسیدن که روحِ بازی اصلی نباید زیرِ خروارها تغییراتِ غیرضروری دفن بشه. این یعنی ما با یک بازسازی طرفیم که به جای «تغییرِ هویت»، روی «بهبودِ تجربه» تمرکز داره.

کنترل مدرن؛ جایی که واقعاً به تغییر نیاز داشتیم

البته این به این معنی نیست که همه چیز قراره مثل سال ۱۹۹۸ بمونه. اضافه شدن دکمه اختصاصی پرش و قابلیت دویدن سریع، دقیقاً همان چیزیه که گیمرهای امروزی نیاز دارن تا گان‌پلی (یا بهتر بگیم، مکانیک‌های حرکت) نرم‌تر و ارضا‌کننده‌تر بشه. کنترل‌های قدیمی در دنیای ۳D گاهی اوقات می‌تونستن خسته‌کننده بشن، اما نینتندو هوشمندانه عمل کرده؛ اونا لودینگ‌های بین مناطق رو حفظ کردن تا حس ورود به یک دنیای جدید رو از دست ندیم، اما حرکتِ لینک (Link) رو سریع‌تر کردن تا «پلی‌تایم» بازی به خاطرِ کندیِ حرکت، بی‌دلیل طولانی نشه. این یعنی تعادل؛ چیزی که خیلی از استودیوهای بزرگِ امروزِ صنعت گیم، یادشون رفته چطور برقرارش کنن.

نتیجه‌گیری؛ احترام به ریشه یا سقوط در تکرار؟

در نهایت، این تصمیم برای حذف فست‌تراول یک درس بزرگ برای صنعت بود. گاهی اوقات «کمتر، بیشتر است». وقتی تیمی مثل نینتندو می‌تونه بعد از نزدیک به سه دهه، به این درک برسه که نباید به زورِ تکنولوژی‌های مدرن، استراکچرِ یک شاهکار رو دستکاری کنه، یعنی هنوز امید هست. من بی‌صبرانه منتظرم که ۵ نوامبر این بازی رو روی سوییچ ۲ تجربه کنم. اگر بتونن اون اتمسفر سنگین و گیرای بازی اصلی رو با گرافیک و پرفورمنس مدرن ترکیب کنن، بدون اینکه بازی رو «ساده» کنن، اون موقع است که می‌تونیم بگیم ریمیک‌سازی یعنی این. نه اون نسخه‌هایی که فقط گرافیکشون عوض می‌شه و باگ‌های اصلی بازی هم سر جاشون می‌مونه!