انتقام‌جویان در مسیر احیا؛ چرا تیم «زدارسکی» و «چکیتو» ورق را برگرداندند؟

بازگشت به ریشه‌های بحران؛ عبور از دهه‌ای تردید

سریال‌های ابرقهرمانی مارول در یک دهه اخیر، به ویژه در مورد فرنچایز پرچمدار «انتقام‌جویان» (Avengers)، در یک چرخه تکراری و خسته‌کننده گرفتار شده بودند. با وجود تلاش‌های شو رانرها و نویسندگان صاحب‌نامی همچون «جیسون آرون» (Jason Aaron) و «جد مک‌کی» (Jed MacKay)، این برند نتوانست آن حسِ نابِ دورانِ طلایی «برایان مایکل بندیس» (Brian Michael Bendis) و «جاناتان هیکمن» (Jonathan Hickman) را بازسازی کند. گویی روحِ حماسی این تیم در لایه‌هایی از رویدادهای بی‌هدف گم شده بود. اما حالا با ری‌لانچ جدید، مارول با تکیه بر زوج طلایی «چیپ زدارسکی» (Chip Zdarsky) و «مارکو چکیتو» (Marco Checchetto) که پیش‌تر با درخشش در سری Daredevil استانداردهای جدیدی را در صنعت کمیک تعریف کرده بودند، سعی دارد این کشتی به گل نشسته را دوباره به آب‌های آزاد بازگرداند.

معماری تیم؛ ضرورت جایگزینِ استخدام

چیپ زدارسکی در این شماره اول به خوبی می‌داند که برای احیای یک فرنچایز بزرگ، نباید صرفاً به نوستالژیِ «نیو اونجرز» (New Avengers) بندیس تکیه کرد. اگرچه ترکیب اعضا در ابتدا نگاه‌ها را به آن دوران می‌اندازد، اما منطقِ پشتِ شکل‌گیری تیم کاملاً متفاوت است. پس از حوادث «انتقام‌جویان: آرماگدون» (Avengers: Armageddon)، گارد قدیمی از صحنه کنار رفته و خلأ قدرت، شخصیت‌های نامتجانس اما جذابی مثل «اسپایدرمن» (Spider-Man)، «ولورین» (Wolverine) و «کاپیتان مارول» (Captain Marvel) را در موقعیتی قرار داده که برای بقا چاره‌ای جز همکاری ندارند. زدارسکی در اینجا از مدیوم تلویزیون و استراتژی‌های روایت سریال‌های اپیزودیک درس گرفته؛ او به جای معرفی‌های طولانی، مستقیماً روی «آرک روایی کاراکتر در طول فصل» تمرکز می‌کند.

شیمی کاراکترها؛ فراتر از یک اتحاد ساده

نقطه قوت اصلی این شماره، تمرکز بر دینامیک‌های درونی است. زدارسکی که استادِ کالبدشکافیِ روان‌شناختیِ مت مورداک بود، حالا همان ظرافت را به رابطه میان «مت مورداک» (Matt Murdock) و «کارول دنورز» (Carol Danvers) تزریق کرده است. کارول که اکنون با ضعف قدرت‌هایش دست‌وپنج نرم می‌کند، در کنار مت به عنوان قطبِ اخلاقیِ آسیب‌پذیر، لحظاتِ صمیمیِ فوق‌العاده‌ای را خلق می‌کند که در کمتر اثر ابرقهرمانیِ اخیر شاهد بودیم. اسپایدرمن نیز در این میان نقش «قطب‌نمای اخلاقی» را ایفا می‌کند؛ کسی که حضورش در تیم نه از سرِ میل، بلکه از سرِ حسِ مسئولیت در دنیایی است که دیگر به ابرقهرمانان با دیده تردید می‌نگرد.

جادوی تصویر؛ ضیافت بصری چکیتو

نمی‌توان از این ری‌لانچ صحبت کرد و از هنرِ «مارکو چکیتو» (Marco Checchetto) نگفت. او که پس از تجربه موفق در Ultimate Spider-Man به این پروژه پیوسته، با خطوط ظریف و چهره‌پردازی‌های به‌شدت اکسپرسیو، جان تازه‌ای به کالبد سردِ انتقام‌جویان دمیده است. همکاری او با رنگ‌آمیزی «مت ویلسون» (Matt Wilson) باعث شده تا حس‌وحالی دلهره‌آور اما دعوت‌کننده ایجاد شود. چکیتو در سکانس‌های اکشن همان‌قدر مسلط است که در سکانس‌های دیالوگ‌محورِ دو نفره. ریتم داستان‌گویی در این مدیوم به شدت به این تعادل بصری وابسته است و چکیتو دقیقاً می‌داند کجا باید دوربین را زوم کند و کجا فضای بازِ حماسی ایجاد کند.

یکپارچگی جهان داستانی؛ پایانِ انزوای روایت

یکی از دردهای مزمنِ کمیک‌های اخیر، گسستِ روایی بود. اما زدارسکی به خوبی این شماره را در تداومِ منطقیِ کارهای اخیر خود در Captain America و Armageddon جای داده است. این پیوستگی بدون آنکه مخاطبِ تازه‌وارد را با انبوهی از پیش‌نیازهای گیج‌کننده خسته کند، به دنیای مارول انسجام می‌بخشد. این رویکردِ شو رانر، همان چیزی است که «بینج‌واچینگ» و خستگی مخاطب را کاهش می‌دهد؛ چرا که مخاطب حس می‌کند بخشی از یک کلِ منسجم و زنده است. Avengers #1 یک شروع جسورانه است که با کلیف‌هنگرهای هوشمندانه و شخصیت‌پردازی‌های عمیق، امیدها را برای یک دوره درخشان دیگر در تاریخ این انتشارات زنده کرده است.