سنتیا اریوو در قامت آفرنی شکور؛ درامی فراتر از کلیشه‌های مرسوم بیوگرافی

تلاقی سینمای مؤلف و پرتره‌ای از یک ایستادگی

انتخاب سنتیا اریوو (Cynthia Erivo) برای ایفای نقش آفرنی شکور (Afeni Shakur) در فیلم بیوگرافیک اسنوپ (Snoop)، فراتر از یک خبر کستینگ ساده، نویدبخش رویکردی متفاوت به ژانر بیوگرافی است. اریوو که پیش‌تر با بازی در فیلم موزیکال شرور (Wicked) توانایی‌های خود در انتقال لایه‌های پنهان شخصیت را به اثبات رسانده، اکنون در جایگاهی قرار گرفته که باید پیچیدگی‌های وجودی زنی را به تصویر بکشد که فراتر از نسبت مادرانه با توپاک شکور (Tupac Shakur)، یک کنشگر سیاسی و عضوی از حزب پلنگ سیاه (Black Panther Party) بوده است. در میزانسن مینی‌مالیستی و دوربین دقیقِ این اثر، انتظار می‌رود شاهد سکوت‌های سنگین میان دیالوگ‌هایی باشیم که بار تاریخی و رنج‌های زیسته یک مادرِ مبارز را حمل می‌کنند.

استعاره‌های بصری در خدمت بازنمایی تاریخ

آنچه در تحلیل این انتخاب اهمیت دارد، امضای مؤلف و مولفینگی است که اریوو به نقش‌هایش تزریق می‌کند. او در مصاحبه‌های اخیرش با هالیوود ریپورتر (Hollywood Reporter) از «مترونوم درونی» سخن گفته که او را به سمت انتخاب‌های اصیل هدایت می‌کند. این نگاه گزینشی به ما می‌گوید که او در پی یافتن زیرمتن روان‌شناختی در شخصیت آفرنی است؛ زنی که پس از مرگ تراژیک پسرش در سال ۱۹۹۶، با تأسیس بنیاد توپاک امارو شکور (Tupac Amaru Shakur Foundation) و لیبل آمارو اینترتینمنت (Amaru Entertainment)، سعی کرد میراث صوتی و آرمانی او را حفظ کند. قاب‌بندی‌های نقاشانه در چنین فیلمی باید بتوانند تضاد میان فضای خشن حاکم بر موسیقی رپ دهه ۹۰ و آرامشِ توأم با اندوه آفرنی را به تصویر بکشند.

فراتر از ستاره‌سازی‌های مرسوم هالیوودی

در سینمای مدرن، بیوگرافی‌های موسیقایی اغلب به دام کلیشه‌های تجاری می‌افتند، اما حضور بازیگری با وزن هنری اریوو، امید را برای خلق یک اثر با عمق دراماتیک زنده نگه می‌دارد. رابطه میان توپاک و اسنوپ داگ (Snoop Dogg) که با فیلم عدالت شاعرانه (Poetic Justice) در سال ۱۹۹۳ آغاز شد، تنها یک پیوند حرفه‌ای نبود، بلکه ریشه‌ای عمیق در فرهنگ خیابانی و سیاسی آن دوران داشت. فیلم اسنوپ با کارگردانی و رویکرد بصری خود، فرصتی است تا از خلال بازی جاناتان دیویس (Jonathan Daviss) در نقش جوانیِ اسنوپ، شاهد بازخوانی تاریخ باشیم؛ تاریخی که از قاب‌بندی‌های اکسپرسیونیستیِ خیابان‌های کالیفرنیا جان می‌گیرد.

تحلیل زبان بدن و طنین احساسی درام

بازیگری که به دنبال اصالت است، می‌داند که زبان بدن در نقش‌های تاریخی، مهم‌تر از گریم‌های سنگین است. آفرنی شکور زنی بود که صلابتش را از ایدئولوژی و لطافتش را از مادریِ داغ‌دیده وام می‌گرفت. اریوو با تکیه بر توانایی‌های خود در سینمای درام، باید بتواند طنین احساسی پایان‌بندی این فیلم را به گونه‌ای رقم بزند که مخاطب، نه با یک تصویر کارت‌پستالی از مادر یک رپر، بلکه با انسانی مواجه شود که بار سنگین یک جنبش اجتماعی را بر شانه‌هایش حمل کرده است. این فیلم، آزمونی برای سینمای بیوگرافیک است که آیا می‌تواند از سدِ روایت‌های سطحی بگذرد و به حقیقتِ شخصیت‌هایش دست یابد یا خیر.