بن وانگ؛ مهره جدید مارول برای احیای یخیِ مردان ایکس

خیزش ستاره‌های نوظهور در ویترینِ مارول

دنیای سینمایی مارول (Marvel Cinematic Universe) پس از پشت سر گذاشتن فراز و نشیب‌های دوران پس از «انتقام‌جویان: پایان بازی» (Avengers: Endgame)، حالا با تمام قوا به سراغ مهره‌های سنگین‌وزن خود رفته است. خبر ورود «بن وانگ» (Ben Wang) به مذاکرات نهایی برای نقش «بابی دریک» (Bobby Drake) که در دنیای کمیک‌بوک‌ها با نام «آیس‌من» (Iceman) شناخته می‌شود، بیش از آنکه یک انتخاب بازیگر ساده باشد، یک بیانیه استراتژیک از سوی کوین فایگی (Kevin Feige) است. وانگ که پیش‌تر با درخشش در پروژه‌هایی نظیر «بازی‌های گرسنگی: طلوع درو» (The Hunger Games: Sunrise on the Reaping) و ایفای نقش اصلی در بازسازی «کاراته‌کا» (Karate Kid) توانایی خود را در مدیریت ریتمِ بلاک‌باسترهای پرفشار اثبات کرده، حالا در آستانه ورود به یکی از پیچیده‌ترین پروژه‌های تاریخ سینمای ابرقهرمانی قرار دارد.

انتخاب وانگ نشان می‌دهد که استودیو مارول به دنبال تزریق خون تازه به رگ‌هایِ «مردان ایکس» (X-Men) است. آیس‌من به عنوان یکی از اعضای موسس این گروه، شخصیتی است که در فیلم‌های پیشینِ فاکس (20th Century Fox) آن‌طور که باید و شاید به بلوغ دراماتیک نرسید. حالا با حضور بازیگری که توانایی انتقالِ همزمانِ معصومیتِ جوانی و سنگینیِ مسئولیت‌های ابرقهرمانی را دارد، می‌توان انتظار داشت که میزانسن پرکشش‌تری را در بازسازی این فرنچایز شاهد باشیم.

چرا بابی دریکِ جدید، ورق را برمی‌گرداند؟

در دنیای کمیک‌های استن لی (Stan Lee)، بابی دریک همیشه نمادِ تقابل میان زندگی عادی و قدرت‌های ویرانگر بوده است. این تعارض درونی، همان چیزی است که کارگردانانِ آینده‌ی مارول به آن نیاز دارند تا بتوانند از فضایِ اکشنِ محض فاصله بگیرند و به عمق کاراکترها نفوذ کنند. بن وانگ با آن سابقه و استایلِ بازیگریِ کنترل‌شده‌اش، پتانسیل بالایی برای به تصویر کشیدن این کشمکش دارد. شیمی بازیگران روی پرده، هسته اصلیِ موفقیتِ تیم‌های مارولی است و اگر وانگ بتواند همان انرژی که در پروژه‌های قبلی‌اش نشان داده را به گروه جدید مردان ایکس منتقل کند، ما با یک ترکیبِ برنده روبرو خواهیم بود.

تدوینِ هوشمندانه و ریتمِ بصریِ فیلم‌های آینده مارول احتمالاً بر محورِ همین کاراکترهای جوان و جویای نام می‌چرخد. آیس‌من برای مخاطبِ امروزِ سینما، بیش از آنکه یک قهرمانِ یخ‌ساز باشد، باید نمادِ استقلال و هویت‌طلبی در میانِ یک جامعه‌یِ در حال تغییر باشد. چیزی که استودیو مارول به خوبی می‌داند و سعی دارد با انتخاب‌های هوشمندانه، آن را به نقطه قوتِ تجاری و هنریِ خود تبدیل کند.

چالش‌های مالی و قمار استودیو بر سرِ فرنچایزهای قدیمی

نمی‌توان از اهمیت باکس‌آفیس و سوددهی تجاریِ این تصمیم غافل شد. مردان ایکس همیشه داراییِ استراتژیکِ قدرتمندی بوده‌اند، اما بازسازی آن‌ها پس از دهه‌ها حضور در ذهن مخاطب، ریسکِ بزرگی است. مارول به شدت به دنبالِ بازگشت به روزهای اوجِ ارقام گیشه است و استفاده از بازیگرانی که همزمان در چندین فرنچایزِ بزرگ حضور دارند، راهکارِ کلاسیکِ هالیوود برای تضمینِ فروش است. وانگ با حضور در «کاراته‌کا» و «بازی‌های گرسنگی»، عملاً یک برندِ شخصی برای مخاطبانِ هدفِ نوجوان و جوان ساخته است که این یعنی تضمینِ اولیه برای فروشِ بلیت در افتتاحیه.

این یک مسابقه ورزشیِ نفس‌گیر میانِ استودیوهاست. دیزنی (Disney) و مارول به دنبالِ تثبیتِ هژمونیِ خود هستند و در این مسیر، کوچک‌ترین اشتباه در انتخابِ بازیگر می‌تواند منجر به فروپاشیِ یک سرمایه‌گذاریِ چندصد میلیون دلاری شود. با این حال، شواهد نشان می‌دهد که مدیریتِ پروژه در انتخابِ وانگ، وسواسِ زیادی به خرج داده است؛ وسواسی که شاید نتیجه‌اش خلقِ یک «تعلیق نفس‌گیر» در لحظاتِ اکشن و ایجادِ پیوندهایِ عاطفیِ عمیق‌تر میانِ اعضای تیم باشد.

چشم‌اندازِ بصری و میراثِ جدیدِ مردان ایکس

وقتی به آینده نگاه می‌کنیم، آنچه بیش از همه اهمیت دارد، موسیقی متنی است که روی صحنه سنگینی می‌کند و میزانسن‌هایی که قرار است قدرت‌هایِ جهش‌یافته‌ها را در قالبِ تکنولوژیِ روزِ جلوه‌های ویژه نشان دهد. آیس‌منِ بن وانگ باید بتواند از پسِ جلوه‌هایِ بصریِ سنگین برآید بدون اینکه در دلِ تکنولوژیِ CG غرق شود. بازیگری در این سطح، نیازمندِ توانایی در انتقالِ احساسات از میانِ لایه‌هایِ سنگینِ دیجیتالی است.

ما در آستانه‌یِ یک عصرِ جدید برایِ مردان ایکس هستیم. دورانی که در آن پیچش‌هایِ داستانیِ هوشمندانه و تمرکز بر جزئیاتِ روان‌شناختیِ کاراکترها، جایِ خود را به سکانس‌هایِ بی‌هدفِ اکشن می‌دهد. اگر وانگ بتواند این نقش را به درستی ایفا کند، نامِ او به عنوانِ یکی از ستون‌هایِ اصلیِ فازِ بعدیِ مارول در تاریخِ سینما ثبت خواهد شد. برایِ منی که ده سال است در راهروهایِ فستیوال‌ها و سالن‌هایِ سینما، ظهور و سقوطِ قهرمان‌ها را تماشا کرده‌ام، این انتخابِ بن وانگ، نویدبخشِ روزهایِ هیجان‌انگیزی است که هنوز در پرده‌یِ نقره‌ای جاریست.