انتقام مجازی سوپرمن: وقتی فاجعه CGI لیگ عدالت به یک بازی تبدیل می‌شود

وقتی هالیوود گاف می‌دهد و گیمرها می‌خندند

همه ما آن فاجعه بصری در Justice League را به یاد داریم؛ زمانی که برادران وارنر (Warner Bros) با عجله و به بدترین شکل ممکن سعی کردند سبیل هنری کویل (Henry Cavill) را با CGI پاک کنند. نتیجه؟ یک افتضاح تمام‌عیار که هنوز هم در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شود. حالا هنری کویل، گیمرِ کارکشته‌ای که همیشه ارادتش به دنیای بازی‌ها را ثابت کرده، با همکاری گوگل (Google) تصمیم گرفته از این «زخم کاری» یک بازی بسازد. بازی جدیدی تحت عنوان Mustache Protocol که نه یک عنوان AAA سنگین، بلکه یک ادای احترام هوشمندانه و طنزآمیز به یکی از بدنام‌ترین اتفاقات تاریخ جلوه‌های ویژه سینمایی است.

این پروژه که روی پلتفرم کروم‌بوک (Googlebook) توسعه یافته، ثابت می‌کند که حتی با سخت‌افزاری که برای رندر کردن آنریل انجین ۵ (Unreal Engine 5) ساخته نشده، می‌توان خلاقیت به خرج داد. کویل در این بازی نقش قهرمانی را دارد که باید جلوی هنرمندان CGI سرکش را بگیرد؛ همان‌هایی که قصد دارند تمام سبیل‌های روی کره زمین را محو کنند. این یعنی یک بازی ۱۶ بیتی ساید-اسکرولر (Side-scroller) که شاید گرافیک خیره‌کننده‌ای نداشته باشد، اما از نظر ایده، ضربه فنیِ محکمی به استودیوهای عجول هالیوودی می‌زند.

جادوی هوش مصنوعی در خدمت یک شوخی بزرگ

نکته‌ای که برای من به عنوان تستر سخت‌افزار بسیار جالب است، نحوه ساخت این بازی است. Mustache Protocol کاملاً روی کروم‌بوک و با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی داخلی گوگل مثل Antigravity، Rambler و Magic Pointer توسعه یافته است. این یعنی گوگل عملاً دارد قدرتِ اکوسیستمِ سبک و ابریِ خودش را به رخ می‌کشد. شاید بگویید «نیما، این که فقط یک بازی ساده است!» اما بیایید صادق باشیم؛ همین که کویل به عنوان یک گیمرِ حرفه‌ای، پای این پروژه ایستاده و از هوش مصنوعی برای تولید کانتنت استفاده کرده، نشان‌دهنده تغییر مسیرِ تولید بازی‌های مستقل است.

در دنیای ما که هر روز شاهد بازی‌های سنگین با لودینگ‌های طولانی و هزاران باگ فنی هستیم، دیدن یک پروژه که هدفش صرفاً سرگرمی و یک «ترول» بزرگ است، حس تازه‌ای دارد. اینجا خبری از DLSS 3.5 یا ری‌تریسینگ (Ray Tracing) سنگین نیست، اما مکانیک‌های بازی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که آن حس نوستالژیک بازی‌های کلاسیک را تداعی کنند. البته انتظار گان‌پلی نرم یا مکانیک‌های پیچیده نبرد را نداشته باشید؛ این بازی بیشتر یک بیانیه هنری در قالب کد است.

بازی کنید تا جانِ انسانی را نجات دهید

شاید فکر کنید Mustache Protocol فقط یک بهانه برای خندیدن به خاطرات بد فیلم Justice League است، اما گوگل یک ضربه‌گیرِ عالی برای این بازی در نظر گرفته: مسئولیت اجتماعی. گوگل اعلام کرده که در طول ماه نوامبر، به ازای هر بار تجربه این بازی، مبلغ ۱۱ دلار به خیریه اهدا می‌کند. این کمپین که سقف ۵۰۰ هزار دلاری دارد، قرار است هزینه‌های مربوط به سلامت روان مردان، پیشگیری از خودکشی و مبارزه با سرطان‌های پروستات و بیضه را تأمین کند.

این یعنی هر «دراپ فریم» یا استاتری که در بازی تجربه کنید، در واقع دارد به یک هدف بزرگتر کمک می‌کند. برای ما گیمرهای ایرانی که همیشه با چالش‌های پینگ و پایداری سرورها در بازی‌های آنلاین دست‌وپنج نرم می‌کنیم، تجربه چنین بازی‌هایی که هم سرگرم‌کننده هستند و هم باری از دوش جامعه برمی‌دارند، ارزش وقت گذاشتن دارد. این یک پلی‌تایم (Playtime) باارزش است که برخلاف بسیاری از بازی‌های مدرن، حس «دوشیدنِ پول» از مخاطب را به شما نمی‌دهد.

چرا Mustache Protocol یک زنگ خطر برای استودیوهاست؟

اینکه یک بازی با این سطح از سادگی می‌تواند تا این حد سروصدا کند، نشان می‌دهد که گیمرها خسته شده‌اند. خسته از پرداخت‌های درون‌برنامه‌ای سمی، خسته از بازی‌هایی که با باگ‌های عجیب و بهینه‌سازی ضعیف منتشر می‌شوند. کویل با این حرکت نشان داد که اگر سازنده بازی، خودش گیمر باشد و درد جامعه را بفهمد، نتیجه‌اش اثری می‌شود که مردم نه تنها بازی می‌کنند، بلکه برایش تبلیغ هم می‌کنند.

گوگل با استفاده از این همکاری، ثابت کرد که کروم‌بوک‌ها می‌توانند فراتر از ابزارهای اداری، بستری برای خلاقیتِ خالص باشند. Mustache Protocol شاید در لیست بنچمارک‌های کارت گرافیک RTX 5090 جایی نداشته باشد، اما قطعاً در قلب کسانی که با Justice League و آن سبیلِ کذایی خاطره دارند، جایگاه ویژه‌ای پیدا می‌کند. اگر می‌خواهید بدانید در قسمت‌های بعدی این سریال ساختِ بازی چه می‌گذرد، پیشنهاد می‌کنم حتماً پروسه ساخت را از طریق وب‌سایت گوگل‌بوک دنبال کنید. این یک درس بزرگ برای صنعت گیمینگ است: گاهی اوقات برای موفقیت، نیازی به بودجه‌های میلیاردی نیست؛ فقط کافی است کمی «شخصیت» و «هدف» داشته باشید.