نبرد در کونوها؛ قمار هالیوود بر سر میراثِ نینجایِ سرکش

کالبدِ لرزانِ نینجا در تالارهای سردِ هالیوود

خبر ورود سونی (Sony) به عنوان شریک مالی و توزیع‌کننده در پروژه لایو‌اکشن «ناروتو» (Naruto)، بیش از آنکه شور و شعفی در میان طرفداران کهنه‌کار این اثر ایجاد کند، سایه‌ای از تردید بر سرِ میراث ماساشی کیشیموتو (Masashi Kishimoto) افکنده است. نگاهی به تاریخچه پرفراز و نشیب این پروژه، از سال ۲۰۱۵ تاکنون، نشان می‌دهد که ما با یک اثر هنری خالص طرف نیستیم؛ بلکه با یک ماراتنِ فرسایشی برای ترجمه استانداردهای بصریِ شونن (Shonen) به زبانِ سرد و محاسبه‌گرِ سینمای تجاری مواجهیم. هالیوود همواره در درکِ ظرافت‌های «پنل‌بندی و سایه‌زنی دستی مانگاکا» ناتوان بوده و تلاش برای جای دادنِ جهانِ پیچیده و سمبلیکِ کونوها در قالب‌های استانداردِ سه پرده‌ای، پیش از آنکه شروع شود، بوی شکست یا دست‌کم یک میان‌مایگیِ محض را می‌دهد.

قمارِ بزرگ با کرتون؛ کارگردانی در تقاطعِ اکشن و کلیشه

انتصاب دستین دنیل کرتون به عنوان کارگردان، پارامتری است که باید با وسواس تحلیل شود. کرتون با آثاری که پیش‌تر از او دیده‌ایم، نشان داده که در مدیریت پروژه‌های بزرگِ استودیویی تبحر دارد، اما آیا او می‌تواند روحِ «ابهام اخلاقی و ضدقهرمان» که در لحظاتِ کلیدی مانگای ناروتو موج می‌زد را درک کند؟ ناروتو تنها یک داستانِ مبارزه نیست؛ یک تراژدی درباره انزوا، طردشدگی و در نهایت، جستجوی معنا در جهانی است که او را به عنوان یک هیولا می‌بیند. اگر کرتون بخواهد این اثر را به یک بلاک‌باسترِ اکشنِ بی‌مغز تبدیل کند که تنها در جلوه‌های ویژه غرق شده، شاهد یکی از بزرگترین خیانت‌های اقتباسی به ادبیات مصور ژاپن خواهیم بود. در دنیای سینن (Seinen) و شونن‌های عمیق، قدرتِ یک اثر در «فضاسازی اگزیستانسیالیستی» آن نهفته است، نه در تعدادِ انفجارهای تکنیکِ راسن‌گان.

معمایِ انتخاب بازیگر و سایه سنگینِ وفاداری به منبع اصلی

شروعِ پروسه جهانی انتخاب بازیگران برای نقش‌های اصلی، بیش از هر چیز یادآورِ چالش‌های عظیمِ هویت‌بخشی به کاراکترهایی است که در ذهن مخاطب، با ویژگی‌های بصریِ انیمه گره خورده‌اند. حضور نام‌هایی نظیر چارلز ملتون برای نقشِ استراتژیک و کلیدی کاکاشی هاتاکه (Kakashi Hatake)، نشان‌دهنده یک رویکردِ استودیو-محور است. دغدغه اصلی اینجاست: آیا این بازیگران می‌توانند «عمق روان‌شناختی کاراکتر» را بدون تکیه بر گریم‌های سنگین و مصنوعی به تصویر بکشند؟ در اقتباس‌های پیشین، ما شاهد بودیم که چگونه تلاش برای واقع‌گرایانه کردنِ فانتزی‌های تاریک، منجر به مسخ شدنِ کاراکترها شده است. یک اقتباس وفادارانه بدون دستکاری، نیازمندِ بازیگرانی است که بتوانند سکوتِ کاکاشی و سنگینیِ بارِ مسئولیتِ او را درک کنند، نه فقط ژست‌های نینجایی بگیرند.

بحرانِ هویت در گذار از مانگا به مدیومِ لایو‌اکشن

تاریخچه ده ساله این پروژه، از زمانی که لایون‌گیت (Lionsgate) حق اقتباس را در سال ۲۰۱۵ در اختیار گرفت تا به امروز، نشان‌دهنده یک سردرگمی ساختاری است. تغییرات مداوم در تیم نویسندگان و بازنویسی‌های مکررِ فیلمنامه، گواهی بر این مدعاست که هالیوود هنوز راهِ درستی برای روایتِ داستانِ کیشیموتو پیدا نکرده است. مانگای ناروتو، با آن «پنل‌بندی»های دینامیک و «سایه‌زنی»‌های اکسپرسیونیستی، از پتانسیلِ بصریِ منحصر‌به‌فردی برخوردار است که در انیمیشن به خوبی بازتولید شد. اما در یک لایو‌اکشن، این پتانسیل به شدت در معرضِ تقلیل یافتن است. نگرانی اصلی من به عنوان پژوهشگر این حوزه، حذفِ لایه‌های فلسفیِ داستان به نفعِ ریتمِ تندِ سینمایی است که در نهایت منجر به خلق اثری می‌شود که نه برای طرفدارانِ قدیمی جذاب است و نه برای مخاطب عامِ سینما، حرفِ تازه‌ای برای گفتن دارد.

چشم‌اندازِ بهار ۲۰۲۷؛ شکوه یا سقوط؟

آغاز تولید در بهار ۲۰۲۷، فرصتی است که اگر به درستی مدیریت نشود، می‌تواند به یک فاجعه فرهنگی تبدیل شود. مشارکتِ مستقیمِ سونی در این پروژه، اگرچه تضمین‌کننده بودجه‌های کلان و تکنولوژی‌های پیشرفته است، اما لزوماً به معنایِ کیفیت نیست. ما به عنوان تحلیل‌گرانِ این حوزه، وظیفه داریم که کوچکترین تغییرات در مسیرِ وفاداری به اثرِ اصلی را رصد کنیم. اگر قرار است ناروتو در هالیوود دوباره متولد شود، باید این تولد با احترام به هسته مرکزیِ داستان و پیچیدگی‌های اخلاقی آن همراه باشد. در غیر این صورت، این فیلم تنها یک محصولِ مصرفیِ زودگذر در بازارِ اشباع‌شده‌ی ابرقهرمانی خواهد بود که به سرعت فراموش می‌شود. منتظر می‌مانیم تا ببینیم آیا در بهار ۲۰۲۷، شاهدِ یک اثرِ ماندگار خواهیم بود یا تنها یک پوسته خالیِ دیگر از یک شاهکارِ مانگا.