فرار از تکرار؛ وقتی تیلور سینگر با Home Shopper به سراغ کمدی سیاه می‌رود

بازگشت به ریشه‌های اضطراب در حومه شهر

وقتی صحبت از ژانر کمدی سیاه (Dark Comedy) به میان می‌آید، بسیاری از آثار مدرن در دامِ تولیدات استودیوییِ صیقل‌خورده و بی‌روح می‌افتند که از ترس ریسک کردن، لبه‌های تیز روایت را با تیغ سانسور یا محافظه‌کاریِ مالی صیقل می‌دهند. اما خبر پیوستن کیت مارا (Kate Mara)، لزلی مان (Leslie Mann)، اشتون کوچر (Ashton Kutcher) و بیلی ایچنر (Billy Eichner) به پروژه جدید تیلور سینگر (Tilman Singer) تحت عنوان «Home Shopper» نویدبخشِ یک بازگشت به سینمای دلهره‌آور و غیرمتعارف است. این فیلم که بر اساس فیلم کوتاه سال ۲۰۱۸ به کارگردانی دِو پاتل (Dev Patel) ساخته شده، پتانسیل بالایی دارد تا همان‌طور که موسیقی راک آلترناتیو با شکستن ساختارهای هارمونیکِ پاپِ تجاری، گوش شنونده را به چالش می‌کشد، سینمای حومه‌نشین را به تسخیر درآورد.

سینگر که پیش‌تر با Cuckoo ثابت کرد به دنبال فرم‌های بصری عجیب و بافت‌های صوتی تنش‌زا است، در این اثر جدید به سراغ هسته اصلیِ ناامنی‌های مدرن رفته است. تماشای ترکیب بازیگرانی که هرکدام در کارنامه خود فراز و نشیب‌های دراماتیک و کمدی متفاوتی دارند، نشان می‌دهد که ما با یک اثر تک‌بعدی طرف نیستیم. اینجا بحث از تفکیک شخصیت‌ها در فضایی است که باید مانند یک میکس مهندسی‌شده، دقیق و در عین حال وحشی عمل کند.

چرا اقتباس از فیلم کوتاه Dev Patel یک قمار هوشمندانه است؟

اقتباس از یک فیلم کوتاه برای تبدیل شدن به یک اثر بلند، همیشه مانند مسترینگِ یک ترک دمو است؛ شما باید بدون از دست دادن انرژیِ خام و اولیه، صدا را گسترش دهید و جزئیات پنهان را بیرون بکشید. فیلم کوتاه Dev Patel که در جشنواره ساندنس (Sundance) سر و صدای زیادی به پا کرد، توانست در کمترین زمان ممکن، حس تعلیق را در محیط‌های به ظاهر آرام حومه شهر القا کند. این دقیقاً همان جایی است که سینگر به عنوان کارگردان باید دقت کند که «داینامیک رنج» روایتش را فدای جلوه‌های پرهزینه نکند.

در سینمای امروز که همه چیز به سمت پروداکشن‌های مصنوعی و دیجیتالی حرکت می‌کند، بازگشت به ریشه‌های آنالوگ و تم‌های انسانی که در محیط‌های ایزوله رشد می‌کنند، یک انتخاب جسورانه است. پاتل در نسخه کوتاه خود نشان داد که چگونه می‌توان با کمترین ابزار، بیشترین وحشت را در مخاطب ایجاد کرد. حالا سوال اینجاست: آیا در نسخه بلند سینگر، این حس «تفکیک سازها» در روایت حفظ می‌شود یا در هیاهوی ستارگان سینما گم خواهد شد؟

شیمی غیرمنتظره بازیگران در یک ستاپ صوتی متفاوت

انتخاب اشتون کوچر و لزلی مان در نقش‌هایی که احتمالاً از قالب‌های کمدی رمانتیک‌شان فاصله دارند، از آن دست تصمیمات جسورانه‌ای است که می‌تواند به کلِ «بافت صوتی» فیلم کمک کند. بیلی ایچنر نیز با آن تیپ شخصیتیِ خاص و کلامِ سریعش، می‌تواند به عنوان یک عنصر نویز در این ستاپ عمل کند. کیت مارا هم که استادِ بازی در نقش‌های درونی و سرد است، تعادلِ لازم را به این ترکیب اضافه می‌کند.

من به عنوان کسی که در استودیو با صداهای مختلف سر و کار دارم، معتقدم یک تیم بازیگری خوب، دقیقاً مانند یک گروه موسیقی راک است؛ اگر نوازنده درام (بازیگر نقش مکمل) با گیتاریست (بازیگر اصلی) هماهنگ نباشد، کل خروجی به یک صدای نامفهوم و درهم‌تنیده تبدیل می‌شود. در «Home Shopper»، پتانسیل این هماهنگی بالاست، مشروط بر اینکه سینگر اجازه دهد هر کدام از این بازیگران، رنگ صدای خاص خودشان را در فیلم داشته باشند و در دامِ یک‌دستیِ بازیگریِ مدرن نیفتند.

تقابل استودیوهای مستقل و غول‌های صنعتی در AFM

اینکه استودیو آرشیتکت (Architect) این پروژه را برای بازار فیلم آمریکا (AFM) آماده کرده، نشان از یک استراتژیِ حساب‌شده دارد. در دنیایی که پخش‌کننده‌های بزرگ به دنبال محتوای «فست‌فود» برای سرویس‌های استریم هستند، پروژه‌هایی مثل Home Shopper به عنوان یک اثرِ «های‌رزولوشن» در میانِ توده‌ای از محتوای فشرده‌شده و بی‌کیفیت ظاهر می‌شوند. این فیلم باید ثابت کند که هنوز هم می‌توان با یک فیلمنامه هوشمندانه و کارگردانیِ متمرکز بر اتمسفر، مخاطبانِ خسته از تکرار را به سالن‌های سینما کشاند.

در نهایت، تماشای این پروژه برای من بیش از آنکه یک خبر سینمایی ساده باشد، یک چالش فنی است. آیا این فیلم می‌تواند آن «روح آنالوگ» و تنشِ خالص را در قالبی که برای مخاطب عام نیز قابل هضم است، ارائه دهد؟ یا اینکه در نهایت به یک محصول میان‌مایه تبدیل خواهد شد؟ پاسخ این سوال در نحوه مدیریتِ این اتمسفرِ تاریک نهفته است؛ اتمسفری که نباید اجازه دهد هیچ بخشی از آن (چه بازیگری، چه تدوین و چه طراحی صدا) از کنترل خارج شود و به خفگیِ کلیِ اثر منجر گردد.