تناقض عجیب در میدان نبرد: وقتی کی-پاپ به جانِ واقع‌گرایی PUBG می‌افتد

برخورد میان خشونتِ نظامی و زرق‌وبرقِ کی-پاپ

وقتی صحبت از PUBG: Battlegrounds به میان می‌آید، ناخودآگاه به یاد صدایِ خشکِ شلیک‌هایِ دوربرد، صدایِ خرد شدنِ شیشه‌ها در ساختمان‌های Erangel و آن استرسِ همیشگی برای ماندن در زون می‌افتم. بازی‌ای که ریشه‌هایش را در شبیه‌سازی نظامی و بقایِ خالص بنا کرده، حالا در جدیدترین آپدیت خود میزبانِ گروه کره‌ای IVE شده است. این تنها یک کراس‌اوورِ معمولی نیست؛ ورودِ قطعه «Love Dive» به محیطی که ذاتاً برایِ درگیری‌هایِ تاکتیکی طراحی شده، برای من که گوشم به هارمونی‌هایِ راک و سازبندی‌هایِ ارگانیک عادت کرده، تجربه‌ای به شدت متناقض است.

از دیدگاه مهندسی صدا، این همکاری تضاد عجیبی را به وجود می‌آورد. در یک ستاپ صوتی حرفه‌ای، تفکیکِ فرکانسیِ صدایِ محیطیِ PUBG با آن فضایِ آکوستیکِ استودیویی و «پراوداکشنِ مصنوعی» موسیقی‌های کی-پاپ، در یک نقطه تلاقیِ ناموزون قرار می‌گیرند. وقتی در نقشه Rondo قدم می‌زنید و به جای صدایِ باد در میان درختان، با موسیقیِ استودیوییِ پر از افکت و کمپرس‌شده مواجه می‌شوید، آن «روحِ آنالوگ» و واقع‌گرایانه‌ای که از یک بازیِ بقا انتظار داریم، تا حد زیادی رنگ می‌بازد.

معماریِ بصری در تسخیرِ المان‌های فانتزی

استودیو Krafton با اضافه کردنِ نقاطی نظیر IVE Mansion، تلاش کرده تا رنگ‌وبویِ موزیک‌ویدئویِ «Love Dive» را به اتمسفرِ خشنِ نقشه تزریق کند. اما بیایید صادقانه به این قضیه نگاه کنیم؛ آیا برای گیمری که به دنبالِ استیجِ صوتیِ عریض و شناساییِ دقیقِ موقعیتِ دشمن از طریقِ صدایِ پا است، قرار گرفتن در محیطی که با استانداردهایِ بصریِ کی-پاپ طراحی شده، تمرکزِ ذهنی را برهم نمی‌زند؟

این تغییرات، از اسکین‌هایِ شخصیت‌ها گرفته تا سلاح‌هایی که حالا رنگ‌وبویِ فانتزی به خود گرفته‌اند، یک دهن‌کجیِ آشکار به آن فضایِ خاکستری و صنعتیِ PUBG است. اگرچه از نظر تجاری، جذبِ مخاطبانِ موسیقیِ پاپ به سمتِ بازی‌هایِ بتل رویال یک استراتژیِ هوشمندانه است، اما از دیدِ یک منتقدِ فنی، این دست اقدامات باعث می‌شود «داینامیک رِنج» بصریِ بازی به شدت دچارِ آشفتگی شود. ما با بازی‌ای طرف هستیم که سعی دارد همزمان هم شبیه‌سازِ جنگ باشد و هم یک صحنه‌ی کنسرتِ مجازی.

بازگشت به ریشه‌های رنج و بقا در حالت‌های PvE

اما خبر خوب برای کسانی که مثل من از این حواشیِ رنگارنگ خسته شده‌اند، بازگشتِ حالت‌هایِ PvE با درجه سختیِ غیرمنطقی است. در حالی که بخشِ IVE فضایِ بازی را لطیف کرده، حالت‌هایِ HLB: Dawnbreakers of Rondo و Xeno Point: Hell با آن ساختارِ «Roguelite» خود، دوباره همان حسِ «رنجِ شیرینِ» بازی‌سازیِ کلاسیک را زنده کرده‌اند. در Dawnbreakers، افزایشِ تعدادِ دشمنان و نیازِ مداوم به سوخت، باعث می‌شود تا دوباره مدیریتِ منابع به اولویتِ اصلیِ پلیر تبدیل شود.

در حالت Xeno Point: Hell، حذفِ درجاتِ سختیِ معمولی و رسیدن به یک سطحِ «Hell» خالص، دقیقا همان چیزی است که جامعه‌یِ هاردکورِ بازی به آن نیاز دارد. اینجا دیگر خبری از رقص‌هایِ هماهنگ نیست؛ اینجا باید با تفکیکِ درستِ صداها و استراتژیِ دقیقِ تیمی، در برابرِ امواجِ دشمنان ایستادگی کرد. این بخشِ آپدیت، دقیقاً همان جایی است که مهندسیِ صدایِ محیطیِ بازی دوباره خودش را نشان می‌دهد؛ صدایِ اصابتِ گلوله به زره و صدایِ انفجارهایِ مهیب که در یک میکسِ ارگانیک، حسِ واقعیِ خطر را به مخاطب القا می‌کند.

شکافِ عمیق میانِ پروداکشنِ مصنوعی و اصالتِ گیم‌پلی

در نهایت، این آپدیتِ جدید یک دوگانگیِ بزرگ را در PUBG برجسته می‌کند. از یک سو، بازیِ ما به سمتِ یک پلتفرمِ چندرسانه‌ای برایِ تبلیغِ محتوایِ فرهنگِ پاپ می‌رود که در آن «هارمونی‌هایِ گیتار» جایِ خود را به بیت‌هایِ الکترونیکِ تکراری می‌دهند. از سویِ دیگر، هسته‌یِ مرکزیِ گیم‌پلی هنوز هم سعی دارد آن تجربه‌یِ بی‌رحمانه‌یِ بتل رویال را حفظ کند. این شکاف، همان چیزی است که من را نگران می‌کند؛ آیا ما در آینده شاهدِ بازی‌هایی خواهیم بود که در آن‌ها صدایِ شلیکِ اسلحه، تنها یک سازِ جانبی در یک قطعه‌یِ پاپِ تجاری است؟

برای من، PUBG همیشه در تفکیکِ سازهایِ محیطی‌اش (صدای محیط، صدای تجهیزات و صدای درگیری) معنا پیدا می‌کرد. این همکاری‌ها شاید برایِ لحظاتی جذاب باشند، اما نباید باعث شوند که ما فراموش کنیم بازی‌هایِ آنلاین به چیزی بیش از تبلیغاتِ موسیقی نیاز دارند. امیدوارم Krafton در آپدیت‌هایِ بعدی، تمرکزِ بیشتری بر بهبودِ «داینامیک رِنج» صداگذاری و حفظِ آن «روحِ آنالوگ» و خشنِ بازی داشته باشد تا اینکه بخواهد تبدیل به یک بیلبوردِ متحرکِ تبلیغاتی شود.