ناروتو در چنگال لایو-اکشن؛ قمار بزرگ سونی و لاینزگیت برای فتح گیشه

عبور از طلسم نفرین‌شده اقتباس‌های انیمه

تاریخ سینما پر است از لاشه‌های نیمه‌جان اقتباس‌های شکست‌خورده از انیمه‌های محبوب. از فاجعه Dragonball Evolution در سال ۲۰۰۹ که به یک کابوس سینمایی بدل شد تا تلاش‌های نافرجام دیگر، هالیوود همواره در ترجمه زبان بصری و اتمسفر شرقی انیمه به میزانسن‌های غربی لنگ زده است. حالا اما خبر همکاری سونی (Sony Pictures) و لاینزگیت (Lionsgate) برای آوردن «ناروتو» (Naruto) به پرده نقره‌ای، بیش از آنکه یک خبر سینمایی باشد، یک آزمون بزرگ برای صنعت سرگرمی است.

این بار اما یک تفاوت اساسی در معادله وجود دارد؛ سونی با در اختیار داشتن پلتفرم عظیم کرانچی‌رول (Crunchyroll)، نبض بازار انیمه را در دست دارد. آن‌ها می‌دانند که مخاطب ناروتو تنها به دنبال جلوه‌های ویژه نیست؛ آن‌ها به دنبال روحِ «ماساشی کیشیموتو» (Masashi Kishimoto) هستند. آیا دستین دنیل کرتون (Destin Daniel Cretton) می‌تواند تعادل ظریفی میان «چاکرا» و درام انسانی برقرار کند؟ این همان تعلیق نفس‌گیری است که باکس‌آفیس ۲۰۲۷ را به شدت تحت تأثیر قرار خواهد داد.

دستین دنیل کرتون؛ معمار جدید بلاک‌باسترهای میلیاردی

انتخاب کرتون برای این پروژه، یک حرکت هوشمندانه از سمت استودیوهاست. او پس از ثبت رکورد خیره‌کننده ۲.۵ میلیارد دلاری با Spider-Man: Brand New Day، حالا در جایگاهی است که می‌تواند هر پروژه‌ای را به یک بمب گیشه تبدیل کند. موفقیت او در Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings نشان داد که او استادِ پیوند زدن هنرهای رزمی با درام‌های خانوادگی است؛ دقیقاً همان چیزی که ناروتو برای زنده ماندن روی پرده به آن نیاز دارد.

کرتون در اظهارات اخیرش به درستی اشاره کرده که ناروتو فراتر از اکشن‌های پر زرق و برق، قصه‌ای از انسانیت و قهرمانانی است که از هیچ، همه چیز می‌سازند. این نگاهِ «شخصیت‌محور» به جای تکیه صرف بر تکنولوژی CGI، می‌تواند ریتم تدوین و شیمی بازیگران را به گونه‌ای تنظیم کند که تماشاگر عام را نیز به اندازه طرفداران دوآتشه مانگا درگیر کند. او حالا به عنوان کارگردانی شناخته می‌شود که می‌تواند بودجه‌های سنگین را به سوددهی تجاری پایدار تبدیل کند؛ مهارتی که برای پروژه ناروتو حیاتی است.

نبرد برای تصاحب کونوها؛ درگیری استودیوها در اتاق‌های فرمان

اینکه لاینزگیت مسئولیت تولید و توزیع داخلی را بر عهده گرفته و سونی با تمام قوا در بخش توزیع بین‌المللی وارد شده، نشان‌دهنده یک تقسیم کار استراتژیک است. سونی که در حال حاضر با موفقیت‌های اخیرش در دنیای مارول، اعتماد سرمایه‌گذاران را جلب کرده، حالا می‌خواهد با ناروتو یک فرنچایز جهانی مشابه با آنچه در دنیای ابرقهرمانان دیده بودیم، بسازد. این رقابت برای تصاحب سهم بازار، دقیقاً مشابه یک مسابقه فرمول یک است؛ جایی که هر ثانیه تأخیر در تولید یا هر اشتباه در انتخاب بازیگر می‌تواند منجر به سقوط سهام در بازار شود.

گمانه‌زنی‌ها درباره بازیگران اصلی، به ویژه نقش «کاکاشی»، از همین حالا جو رسانه‌ای را داغ کرده است. نام‌هایی مثل چارلز ملتون (Charles Melton) در میان شایعات به چشم می‌خورد که نشان می‌دهد استودیو به دنبال چهره‌های کاریزماتیک و در عین حال توانمند در ایفای نقش‌های چندلایه است. بازیگران جوان هالیوود حالا در یک رقابت نانوشته برای به دست آوردن نقشی هستند که می‌تواند مسیر حرفه‌ای‌شان را برای دهه‌های آینده بیمه کند.

انتظاری که تا بهار ۲۰۲۷ نفس‌ها را در سینه حبس می‌کند

برنامه‌ریزی برای شروع فیلمبرداری در بهار ۲۰۲۷، نشان‌دهنده یک پیش‌تولیدِ بسیار دقیق و حساب‌شده است. هالیوود دیگر نمی‌خواهد با عجله در تولید، کیفیت را فدای سرعت کند. موسیقی متنی که قرار است روی صحنه سنگینی کند، طراحی صحنه‌هایی که باید «کونوها» را زنده کنند و تدوین نهایی که نباید اجازه افت انرژی در طول پرده دوم فیلم را بدهد، همگی نیازمند زمان هستند.

اگر این پروژه بتواند از سدِ سنگینِ انتظارات طرفداران عبور کند، ما شاهد تولد یک امپراتوری جدید در گیشه خواهیم بود. ناروتو پتانسیل این را دارد که نه تنها به عنوان یک فیلم، بلکه به عنوان یک «رویداد فرهنگی» در سال ۲۰۲۷ شناخته شود. برای ما سینه‌فیل‌ها، این یعنی تماشای یک قمار بزرگ که در آن، یا شاهد یک استاندارد جدید در اقتباس‌های مانگا خواهیم بود، یا باید بپذیریم که برخی قصه‌ها شاید بهتر است همان‌جا در صفحات کاغذی باقی بمانند. اما با تیم فعلی سونی و لاینزگیت، شانس برای پیروزی بیش از هر زمان دیگری در تاریخ این صنعت است.