خروجِ تلخ از نتفلیکس؛ آخرین فرصت برای تماشای شاهکار سیاه The End of the F***ing World

پایانِ یک دوران برای دو یاغیِ بریتانیایی

برای مخاطبانی که دهه‌ دوم قرن بیست و یکم را با استانداردهای نتفلیکس (Netflix) دنبال کرده‌اند، خبر حذف سریال «پایان دنیای لعنتی» (The End of the F***ing World) چیزی فراتر از یک انقضای لایسنسینگ ساده است. ما با یکی از هوشمندانه‌ترین تولیدات اورجینال این پلتفرم روبه‌رو هستیم که در ۱۶ اپیزودِ فشرده، تعریفی جدید از ژانر «بلوغ» ارائه داد. این سریال که در سال ۲۰۱۷ توسط چارلی کاول (Charlie Covell) توسعه یافت، به همان اندازه که در لایه‌های زیرین خود تاریک و روان‌شناختی است، در سطحِ روایی‌اش به شکلی خیره‌کننده بی‌پروایانه عمل می‌کند. حالا تنها ۴۸ ساعت تا خروج کامل این عنوان از کتابخانه نتفلیکس باقی مانده و این یعنی یک «بینج‌واچینگ» (Binge-watching) اجباری برای کسانی که می‌خواهند این قطعه‌ی درخشان از تاریخ تلویزیون مدرن را پیش از ناپدید شدن تجربه کنند.

معماریِ یک فروپاشی روانی در جاده

شخصیت‌پردازی جیمز با بازی الکس لاوتر (Alex Lawther) و آلیسا با بازی جسیکا باردن (Jessica Barden) یکی از جسورانه‌ترین آرک‌های روایی کاراکتر در طول فصل‌های این سریال است. جیمز که خود را یک سایکوپت می‌پندارد و آلیسا که از پوچیِ خانوادگی می‌گریزد، در کنار هم یک «جاده‌»ای را ترسیم می‌کنند که از یک ماجراجویی نوجوانانه به یک درام جنایی خشن تغییر مسیر می‌دهد. قدرت اصلی قلمِ شو رانر در این است که چگونه مخاطب را با دو شخصیتِ به‌ظاهر غیرقابل‌همدردی همراه می‌کند. ریتم داستان‌گویی در این مدیوم تلویزیونی به‌قدری دقیق تنظیم شده که هر اپیزود، با کلیف‌هنگر انتهای اپیزود، تماشاگر را در موقعیت‌های اخلاقی بغرنجی قرار می‌دهد که راهی جز تماشای قسمت بعدی باقی نمی‌ماند.

چرا این سریال یک استثنای فنی در نتفلیکس بود؟

بسیاری از سریال‌های مشابه در دامِ کش‌دار کردنِ داستان می‌افتند، اما «پایان دنیای لعنتی» در نهایتِ ایجاز و اختصار به پایان رسید. این اثر، برخلافِ رویه رایجِ پلتفرم‌ها برای طولانی کردنِ سریال‌های پرطرفدار، وفاداری خود را به منبع اصلی یعنی رمان گرافیکی چارلز اس. فورسمن (Charles S. Forsman) حفظ کرد. نامزدی در دو بخش فنی جوایز امی (Emmy Awards) در شاخه فیلم‌برداری، به‌خوبی نشان می‌دهد که چرا فضای بصری سریال، با آن پالت رنگی سرد و قاب‌های ایزوله، تا این حد در ذهن مخاطب حک شده است. این سریال نه تنها یک کمدی سیاه، بلکه یک درس‌نامه در مدیریتِ لحن (Tone) و توسعه جهان داستانی در کوچک‌ترین مقیاس ممکن است.

پیامدهای حذف؛ وقتی قراردادها بر سلیقه مخاطب پیروز می‌شوند

حذف این سریال، زنگ خطری برای خستگی مخاطب از مدل‌های فعلی استریمینگ است. طبق گزارش‌های رسیده، دلیل اصلی این حذف، انقضای قرارداد ۷ ساله لایسنسینگ با شبکه بریتانیایی چنل ۴ (Channel 4) است. این یعنی نتفلیکس عملاً قدرتِ تمدید یا حفظ این اثر را در کتابخانه خود ندارد. با توجه به عدم انتشار اخبار رسمی مبنی بر بازگشت این سریال به پلتفرم‌های دیگر، ما با یک «خلأ محتوایی» مواجه هستیم. برای طرفداران سریال‌هایی نظیر «وین» (Wayne) یا «من با این وضعیت مشکلی ندارم» (I Am Not Okay With This)، این آخرین فرصت برای دیدنِ ریشه‌هایی است که این ژانرِ خاص را در تلویزیون بریتانیا و آمریکا احیا کردند.

چرا همین امروز باید برای تماشا دست‌به‌کار شوید؟

اگر تا به حال فرصت دیدن این ۱۶ اپیزود را نداشته‌اید، باید بگویم که در حال از دست دادنِ یکی از بهترین نمونه‌های ترکیبِ «کمدی سیاه» و «تریلر روان‌شناختی» هستید. «پایان دنیای لعنتی» نمونه‌ی بارزِ اثری است که در دوران طلایی تلویزیون (Peak TV) به درستی درک شد، تحسین شد و حالا در حال بلعیده شدن توسط بروکراسی‌های حقوقیِ دنیای استریمینگ است. این سریال را نه به عنوان یک سرگرمیِ گذرا، بلکه به عنوان یک تجربه بصریِ فشرده و بی‌نقص ببینید؛ تجربه‌ای که به شما نشان می‌دهد چطور می‌توان در دنیای مدرن، انسانیت را در تاریک‌ترین نقاطِ یک جاده‌ی خلوت پیدا کرد.