تاراج قلم؛ شکایت نیویورک تایمز از مرورگر Brave برای سرقت هوش مصنوعی

ردپای سرقت ارگانیک؛ پشت پرده‌ی دادگاه جنجالی نیویورک تایمز و بریو

صنعت تکنولوژی بار دیگر با یک بحران اخلاقی و حقوقی عمیق روبرو شده است. نیویورک تایمز (The New York Times) به همراه گروهی از سنگین‌وزن‌های مطبوعات آمریکا شامل نیویورک دیلی نیوز (New York Daily News)، شیکاگو تریبون (Chicago Tribune) و اورلاندو سنتینل (Orlando Sentinel)، دادخواستی سنگین را علیه شرکت توسعه‌دهنده مرورگر بریو (Brave Software) در دادگاه‌های فدرال ثبت کرده‌اند. اتهام اصلی شفاف و بی‌پرده است: استخراج غیرقانونی، ذخیره‌سازی و فروش محتوای دارای حق نشر برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی مولد و در عین حال، فراهم کردن ابزاری برای دور زدن دیوار پرداخت (Paywall) رسանه‌ها.

به عنوان کسی که سال‌ها در استودیوهای ضبط با مفهوم داینامیک رنج و ارزش تک‌تک هارمونیک‌های یک ساز زنده دست‌وپنجه نرم کرده، این اتفاق برای من تداعی‌کننده همان جریان تاراج نمونه‌های صوتی (Sampling) بدون اجازه نوازنده است. همان‌طور که یک تهیه‌کننده تجاری سودجو، ريف گیتار یک نوازنده گمنام را بدون پرداخت سهم او برمی‌دارد، در میکس ترک خود قرار می‌دهد و سودش را به جیب می‌زند، مرورگر بریو نیز خطوط متنی روزنامه‌نگاران را که با خون دل و تحقیق میدان نوشته شده، خام‌فروشی کرده است.

شاخص بریو یا بازار سیاه داده؛ بفروش و هوش مصنوعی را تغذیه کن

بر اساس جزئیات شکایت افشا شده، مسئله فقط یک ابزار ساده برای جستجو نیست. بریو دیتابیسی عظیم تحت عنوان «شاخص بریو (Brave Index)» خلق کرده که حاصل اسکراپ یا جارو کردن داده‌های وب‌سایت‌های خبری بدون اجازه صاحبان اثر است. نکته اساسی و خشم‌آور داستان در اینجاست که بریو این شاخص را مونتایز کرده و دسترسی پولی به داده‌های لحظه‌ای آنلاین را به کمپانی‌های پیشرو در عرصه هوش مصنوعی فروخته است.

در فهرست خریداران این داده‌های مسروقه، نام‌های بزرگی به چشم می‌خورد: انتروپیک (Anthropic)، پرپلکسیتی (Perplexity)، میسترال (Mistral)، ایکس‌ام‌ای (xAI) و کوهیر (Cohere). این غول‌های هوش مصنوعی از دیتاهای پردازش‌شده بریو استفاده کرده‌اند تا نه تنها الگوریتم‌های خود را آموزش دهند، بلکه به پرسش‌های زنده کاربران پاسخ دهند. این یعنی یک خط تولید صنعتی از محتوای دزدیده‌شده که در آن، نویسنده اصلی حتی یک سنت هم از سود حاصل از این فرآیند تجاری دریافت نکرده است.

دور زدن دیوار پرداخت؛ مرگ تدریجی اقتصاد تولیدکنندگان اصیل

ابعاد ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شود. بریو در تبلیغات خود صراحتاً مانور می‌دهد که مرورگرش از قابلیت «بلاک‌کننده دیوار پرداخت (Paywall blocker)» برای صدها نشریه برتر جهان پشتیبانی می‌کند. این یعنی بریو از یک سو دسترسی کاربر را بدون پرداخت حق اشتراک به مقاله فراهم می‌کند و از سوی دیگر، همان مقاله را می‌دزدد و به شرکت‌های هوش مصنوعی می‌فروشد؛ یک بازی دو سر برد برای بریو و نابودی کامل برای ناشر.

گراهام جیمز (Graham James)، سخنگوی نیویورک تایمز، در بیانیه‌ای تند و قاطعانه اعلام کرده است: «اگرچه ما به توسعه اخلاقی و مسئولانه هوش مصنوعی باور داریم، اما بریو قوانین صریح کپی‌رایت را زیر پا گذاشته و درخواست‌های مکرر ما برای توقف این رفتار را نادیده گرفته است. ما این دادخواست را تنظیم کردیم تا بریو را در قبال دزدی محتوایمان برای تغذیه محصولات خود و ارائه آن به ثروتمندترین کمپانی‌های هوش مصنوعی جهان پاسخگو کنیم.»

پاسخ‌های گستاخانه و واکنش هوش مصنوعی؛ تقابل هنر اصیل با ماشین‌های سنتز

پاسخ طرف‌های مقابل به این شکایت نیز در نوع خود عجیب و تامل‌برانگیز است. در حالی که بریو، انتروپیک و میسترال فعلاً سکوت کرده‌اند، جسی دوایر (Jesse Dwyer)، مدیر ارشد ارتباطات پرپلکسیتی، در اظهار نظری به رسانه دِ ورج (The Verge) گفت: «نیویورک تایمز حقوق بیش از حدی به وکلایش می‌دهد و کمتر از حد استحقاق به روزنامه‌نگارانش پرداخت می‌کند!» این حجم از شانه خالی کردن از بار مسئولیت حقوقی، نشان‌دهنده یک تفکر ساختاری در بدنه تکنولوژی تجاری است که حقوق پدیدآورنده را جدی نمی‌گیرد.

وقتی یک میکس آنالوگ و ارگانیک را از طریق الگوریتم‌های بی‌کیفیت و با فشرده‌سازی مفرط به یک فایل بی‌روح تبدیل می‌کنید، تمام جزییات و احساس اثر از بین می‌رود. آنچه بریو و شرکای هوش مصنوعی‌اش انجام می‌دهند، exactamente همین است. آن‌ها با مکیدن بافت صوتی و متنی اصیل رسانه‌ها، یک ملغمه مصنوعی تحویل کاربر می‌دهند و چرخه مالی رسانه‌های مستقل را خشک می‌کنند. اگر این روند متوقف نشود، در آینده دیگر هیچ منبع دست‌اولی برای تغذیه همین الگوریتم‌ها وجود نخواهد داشت و وب به یک محیط کویر مانند، پر از محتواهای بی‌کیفیت و چرخ‌شده توسط الگوریتم‌ها تبدیل می‌شود.