مسابقه ملی در سرسره زوال؛ بازگشت اضطراب‌آور Kokumin Quiz به نتفلیکس

از صفحات زرد مانگا تا استودیوهای غرق در پروپاگاندا

مانگای «مسابقه ملی» (Kokumin Quiz) که در بازه زمانی ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ در مجله Morning انتشارات کودانشا (Kodansha) منتشر شد، بیش از آنکه یک اثر سرگرم‌کننده باشد، یک بیانیه سیاسی تند و تیز در لفافه‌ای از طنز سیاه بود. ریچی سوگیموتو (Reiichi Sugimoto) و شینکیچی کاتو (Shinkichi Kato) در عصری که ژاپن با تغییرات ساختاری دست‌وپنجه نرم می‌کرد، جهانی را متصور شدند که در آن، شهروندی نه با حقوق فردی، بلکه با میزان دانشِ به‌درد‌نخور در یک مسابقه تلویزیونی ملی تعریف می‌شد. حالا نتفلیکس (Netflix) با تولید مینی‌سریال هشت‌قسمتی Quiztopia، دست روی این میراثِ به‌شدت سینن (Seinen) گذاشته است. چالش اصلی در چنین اقتباسی، حفظ آن فضای خفقان‌آور و اگزیستانسیالیستی است که در پنل‌بندی‌های دهه نودی این اثر وجود داشت، جایی که هر پاسخ درست، نه یک پیروزی، بلکه تداومِ بردگیِ مدرن بود.

تاکایوکی یامادا؛ تجسمِ ابهام اخلاقی در نقش KK

انتخاب تاکایوکی یامادا (Takayuki Yamada) برای ایفای نقش مجری مسابقه یعنی KK، انتخابی هوشمندانه است. یامادا که پیش‌تر در آثاری نظیر Densha Otoko و Bakuman توانایی خود را در ایفای نقش‌های چندلایه ثابت کرده، اینجا با کاراکتری روبروست که ترکیبی از پوچی‌گرایی مطلق و کاریزمای دیکتاتورمآبانه است. KK در مانگا تنها یک مجری نیست؛ او بازوی رسانه‌ای حکومتی است که حقیقت را در زیر آوارِ سوالاتِ بی‌معنی دفن می‌کند. یامادا باید بتواند آن سردیِ نهفته در شخصیت را به نمایش بگذارد که در مانگا به زیبایی توسط سوگیموتو ترسیم شده بود. در تریلر منتشر شده، نوع نگاه و لحن بیان او، همان اضطرابِ سیستماتیکی را منتقل می‌کند که خوانندگان مانگا پس از سه دهه هنوز به یاد دارند.

معماری وحشت در قاب‌های ۸ هزار نفره

یکی از نقاط قوت خیره‌کننده تریلر، استفاده از ۸ هزار هنرور در صحنه‌های استودیویی است. این حجم از حضور فیزیکی، نشان‌دهنده درک کارگردان، ترویوکی یوشیدا (Teruyuki Yoshida)، از اهمیت «توده» در داستان‌های دیستوپیایی است. در مانگای اصلی، جمعیتِ تماشاگران نه برای تماشا، بلکه برای تاییدِ مشروعیتِ حکومتی حضور داشتند. تبدیل این تصاویر ثابتِ مانگا به یک لایو‌اکشنِ عظیم، ریسک بزرگی است که اگر به درستی هدایت نشود، می‌تواند به یک نمایش سطحی بدل شود. اما حضور یوشیدا که در آثاری همچون My Brother’s Husband نشان داده به عمقِ درام اهمیت می‌دهد، نویدبخشِ اقتباس وفادارانه بدون دستکاری‌های مرسومِ نتفلیکس است.

سایه‌زنی‌های سیاسی در میان تبلیغات تلویزیونی

آنچه Kokumin Quiz را از سایر آثارِ سبک «بازی مرگ» متمایز می‌کند، تمرکز بر آگهی‌های بازرگانی درون‌داستانی است که به عنوان ابزار پروپاگاندا عمل می‌کنند. این المان در تریلر با ظرافتِ خاصی گنجانده شده است. این تبلیغات، در واقع آینه‌ای از جامعه‌ای هستند که در آن حقیقت و دروغ در هم تنیده‌اند. استفاده از موسیقی یاسونوری نیشیکی (Yasunori Nishiki) احتمالاً لایه‌ای از تنشِ شنیداری را به این فضای بصری اضافه خواهد کرد که در مانگا تنها به صورت سکوتِ سنگینِ بین پنل‌ها وجود داشت. ما با اثری روبرو هستیم که قرار است مخاطب را نه با خون‌ریزی، بلکه با منطقِ سردِ یک سیستم تمام‌عیار به زانو درآورد. این همان عمق روان‌شناختی کاراکتر است که در آثار سیننِ فاخر جستجو می‌کنیم؛ جایی که قهرمانِ داستان، قربانیِ سوالی است که پاسخ دادنش، خودِ حقیقت را نابود می‌کند.