بازگشت شارون هورگان به HBO؛ چرا Youth فراتر از یک کمدی‌درام معمولی است؟

پیروزی نگاهِ زنانه در اتاق نویسندگان HBO

شارون هورگان (Sharon Horgan) بار دیگر ثابت کرد که نبضِ درام‌های خانوادگی در دستان اوست. تمدید سریال «جوانی» (Youth) برای فصل دوم توسط شبکه اچ‌بی‌او (HBO)، تنها یک خبر ساده از تمدید قرارداد نیست؛ بلکه یک بیانیه هنری در مورد قدرت روایتگری در عصر استریمینگ است. هورگان که پیش‌تر با آثاری نظیر «Catastrophe» توانایی خود را در کالبدشکافی روابط انسانی به رخ کشیده بود، اینجا در مقام نویسنده، تهیه‌کننده و بازیگر نقش اصلی، استانداردهای جدیدی برای کمدی‌درام‌های بزرگسالانه تعریف کرده است. او در این اثر، از فضای کلیشه‌ایِ «زنِ مطلقه در جستجوی خوشبختی» فراتر رفته و به اعماقِ یک فروپاشی تدریجیِ میانسالی نفوذ می‌کند.

ساختار روایی هورگان در این سریال، بر پایه دیالوگ‌های تیز و کلیف‌هنگرهای انتهای اپیزود بنا شده که نه با حوادثِ عجیب، بلکه با افشاگری‌های عاطفی مخاطب را میخکوب می‌کند. او به خوبی می‌داند چگونه میان خنده و بغض، تعادلی شکننده برقرار کند؛ مهارتی که اتاق نویسندگانِ بسیاری از سریال‌های فعلی فاقد آن هستند. انتخاب HBO برای سرمایه‌گذاری مجدد روی این پروژه، نشان از اعتماد عمیق این شبکه به «قلمِ هورگان» و توانایی او در نگه داشتن مخاطب در طول آرک روایی کاراکتر در یک فصلِ ده قسمتی دارد.

عبور از بحران‌های بیولوژیک و اجتماعی در سن ۵۰ سالگی

شخصیت اصلی که هورگان نقش او را ایفا می‌کند، نه یک قهرمان بی‌نقص است و نه یک قربانی منفعل. او زنی ۵۰ ساله است که در میانه میدان مینِ روابط عاطفی، والدینی که به سمت پیریِ مطلق می‌روند و پسری که در گذار به بزرگسالی با بحران‌های هویتی دست‌وپنج نرم می‌کند، گیر افتاده است. ریتم داستان‌گویی در این سریال، برخلاف بسیاری از تولیدات نتفلیکس (Netflix) که بر پایه بینج‌واچینگِ سریع تنظیم شده‌اند، به مخاطب اجازه می‌دهد تا با هر سکانس نفس بکشد.

این سریال به‌جای استفاده از فرمول‌های تکراریِ ژانر، روی «جزئیاتِ روزمره» تمرکز دارد. وقتی پسری در دانشگاه جدیدش با محیطِ آکادمیک جفت‌وجور نمی‌شود، دوربین هورگان نه روی فاجعه، بلکه روی سکوتِ میان مادر و فرزند متمرکز می‌ماند. این قدرتِ کارگردانی و نویسندگی، همان چیزی است که Youth را به یکی از موفق‌ترین آثار در کنداکتور اخیر HBO تبدیل کرده است. ما اینجا با یک پرتره‌ی واقع‌گرایانه روبرو هستیم که در آن، خستگیِ مفرطِ زندگی مدرن، نه یک المانِ ثانویه، بلکه ستون اصلیِ درام است.

استراتژی استریمینگ؛ چرا HBO به این سبک روایت نیاز دارد؟

در حالی که پلتفرم‌های رقیب مانند اپل تی‌وی پلاس (Apple TV+) و نتفلیکس بر روی فانتزی‌های گران‌قیمت یا سریال‌های معمایی با بودجه‌های کلان تمرکز کرده‌اند، HBO با حمایت از آثاری مانند Youth، جایگاه خود را به عنوان مأمنِ درام‌های «شخصیت‌محور» تثبیت می‌کند. تمدید این سریال برای فصل دوم نشان می‌دهد که برای مدیرانِ ارشد شبکه، حفظِ کیفیتِ روایی و وفاداری به سبکِ نویسنده، اولویتی بالاتر از تولید اسپین‌آف‌های بی‌پایان دارد.

ریزش مخاطب در بسیاری از سریال‌های طولانی‌مدت به دلیل «خستگی مخاطب» از فرمول‌های تکراری است. اما هورگان با تغییر مسیر آرک رواییِ کاراکترها در پایان فصل اول، قلابِ جدیدی برای تماشاگر ایجاد کرده است. او به خوبی می‌داند که کلیف‌هنگرهای انتهای اپیزود نباید لزوماً انفجار یا مرگ باشد؛ گاهی یک تصمیم ساده، یک نگاهِ سرد یا یک اعترافِ دیرهنگام، تاثیرگذارترین کلیف‌هنگری است که می‌تواند یک بیننده را تا فصل بعد مشتاق نگه دارد. این همان «هنرِ روایتِ تلویزیونی» است که در حال حاضر در کمتر تولیداتی شاهد هستیم.

انتظارات از فصل دوم؛ فراتر از یک درامِ خانوادگی

با تایید فصل دوم، انتظار می‌رود که دایره‌ی جهان داستانی این سریال گسترده‌تر شود. اگر فصل اول روی «شناختِ بحران» متمرکز بود، فصل دوم احتمالاً به «مواجهه با پیامدها» خواهد پرداخت. هورگان در اتاق نویسندگان خود ثابت کرده که از به چالش کشیدنِ کلیشه‌هایِ فمینیستی یا خانوادگی نمی‌هراسد. برای فصل آینده، مخاطبان منتظر هستند ببینند آیا پسرِ خانواده می‌تواند از سایه‌ی حمایتِ مادرش خارج شود و آیا کاراکتر اصلی می‌تواند در این سن، تعریفی جدید از «خویشتن» پیدا کند یا خیر.

سریال Youth تنها یک کمدی نیست؛ مطالعه‌ای است دقیق بر روی آنچه ما به عنوان «هزینه‌ی زندگی کردن» می‌شناسیم. با توجه به تحسین‌های منتقدان و استقبالِ کاربران از پخشِ هفتگیِ این اثر، می‌توان پیش‌بینی کرد که فصل دوم، پتانسیلِ تبدیل شدن به یکی از نقاط عطفِ کارنامه هنری شارون هورگان را خواهد داشت. در دنیایی که سریال‌ها با سرعتِ سرسام‌آوری تولید و فراموش می‌شوند، Youth ثابت کرده که با تکیه بر قلمِ قدرتمند و شخصیت‌های چندبعدی، می‌توان حتی در ژانر کمدی‌درام هم اثری ماندگار خلق کرد که ارزشِ بارها دیده شدن را داشته باشد.