درخواست عجیب استیون کینگ از سازندگان «مؤسسه» برای فصل دوم

کینگ و تقابل همیشگی با «قدرت‌های حاکم»

استیون کینگ (Stephen King) به عنوان یکی از پرکارترین و اقتباس‌شده‌ترین نویسندگان تاریخ ادبیات، همیشه حساسیت ویژه‌ای روی تبدیل کلماتش به تصویر داشته است. در دنیای سریال‌های علمی-تخیلی، کمتر اثری توانسته آن حسِ غریبِ «مبارزه با سیستم» که در امضای کینگ وجود دارد را به درستی بازتولید کند. سریال «مؤسسه» (The Institute) که بر اساس رمان سال ۲۰۱۹ او ساخته شده، دقیقاً روی همین نقطه تمرکز دارد. بن بارنز (Ben Barnes) که در نقش تیم جیمیسون (Tim Jamieson) می‌درخشد، اخیراً فاش کرده که کینگ برای فصل دوم یک درخواست بسیار خاص و بصری داشته است: دیدن بچه‌هایی که با استفاده از تله‌کینزی و قدرت‌های ذهنی‌شان از یک خودپرداز (ATM) پول بیرون می‌کشند.

این درخواست شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد، اما برای کینگ، این یک «تصویر ذهنی» کلیدی است. او می‌داند که مخاطب برای پذیرش قدرت‌های فرابشری، نیاز دارد این توانایی‌ها را در موقعیت‌های ملموس و زمینی ببیند. این دقیقاً همان ریتم داستان‌گویی است که کینگ در آثارش به کار می‌برد؛ شکستن هنجارهای روزمره با استفاده از قدرت‌های ماورایی برای به چالش کشیدن کسانی که در رأس امور قرار دارند. اتاق نویسندگان به رهبری بنجامین کاول (Benjamin Cavell) به خوبی درک کرده‌اند که برای حفظ وفاداری به جهانِ کینگ، باید تعادل میان فانتزی و واقعیتِ خشنِ اجتماعی را حفظ کنند.

معماری روایت در فصل دوم؛ پس از فروپاشی دیواره‌ها

فصل اول «مؤسسه» با یک کلیف‌هنگر انتهای اپیزود نفس‌گیر به پایان رسید؛ جایی که شخصیت‌ها عملاً ساختار فیزیکی سازمان را نابود کردند. اما حالا در فصل دوم، سوال اصلی این است که آرک روایی کاراکترها به کدام سمت می‌رود؟ دیگر بحثِ زنده ماندن در یک زندان مخفی نیست، بلکه بحثِ افشاگری و مبارزه در دنیای بیرون است. پیوستن آلفی آلن (Alfie Allen) در نقش میلیاردر مرموز، نولان ریوز (Nolan Reeves)، نشان می‌دهد که مقیاس داستان گسترده‌تر شده و حالا شاهد تقابل در سطوح کلانِ قدرت هستیم.

بنجامین کاول، شو رانر (Showrunner) سریال، که پیش‌تر با اقتباس «ایستادگی» (The Stand) نشان داده بود زبان بصری کینگ را می‌شناسد، در فصل دوم به دنبال بسطِ جهان داستانی است. بن بارنز تأکید می‌کند که تا زمانی که تم‌های اصلی کینگ یعنی «مبارزه با سیستم» و «فساد معصومیت» در تار و پود فیلمنامه باقی بماند، مسیر سریال درست است. این همان نکته‌ای است که سریال‌های مدرن اغلب در آن شکست می‌خورند؛ آن‌ها فراموش می‌کنند که قدرتِ قهرمانانِ کینگ، نه در خودِ قدرت، بلکه در «چرا» و «چگونه» استفاده کردن از آن علیه صاحبانِ قدرت نهفته است.

ریتم اپیزودیک و وزنِ شخصیت‌ها در مدیوم استریمینگ

پلتفرم MGM+ با تمدید این سریال نشان داد که روی داستان‌های کینگ حساب ویژه‌ای باز کرده است. در دنیایی که مخاطب با پدیده بینج‌واچینگ (Binge-watching) و خستگی از محتوای مشابه روبروست، «مؤسسه» سعی دارد با تزریقِ جزئیاتِ خاصِ مدنظرِ خالق اثر، هویت خود را متمایز کند. کینگ معتقد است وقتی نویسنده در حال خلق داستان است، تصاویر خاصی در ذهنش نقش می‌بندد که انتقالِ دقیق آن‌ها به پرده سینما یا صفحه نمایش، همان «جادویِ اقتباس» است.

اینکه نویسنده‌ای در سطح کینگ، شخصاً برای یک صحنه خاص (برداشت پول از خودپرداز) اصرار می‌ورزد، نشان‌دهنده تعاملِ تنگاتنگِ او با تیم تولید است. این فقط یک صحنه نیست؛ این یک بیانیه است. نشان دادنِ اینکه چگونه قدرت‌هایِ نوظهورِ جوانی، می‌توانند امنیتِ مالی و ساختارهایِ کنترل‌گرِ «مردانِ در قدرت» را به سخره بگیرند. این همان «قدرتِ جوانی» است که در اکثرِ آثار کلاسیک کینگ می‌بینیم و در فصل دومِ «مؤسسه» قرار است به اوج خود برسد.

چشم‌انداز آینده؛ از «مؤسسه» تا جهان‌های موازی کینگ

با نگاهی به کنداکتور پخش و پروژه‌های اخیر کینگ مثل «پیاده‌روی طولانی» (The Long Walk) یا «مرد فراری» (The Running Man)، متوجه می‌شویم که تبِ اقتباس‌های کینگ در سال ۲۰۲۶ همچنان داغ است. اما «مؤسسه» جایگاه ویژه‌ای دارد. این سریال نه تنها بر ترس‌های ماورایی، بلکه بر ترس‌های انسانیِ واقعی تمرکز دارد: اینکه چگونه یک سازمان می‌تواند معصومیتِ کودکان را بدزدد و آن‌ها را به ابزار تبدیل کند.

فصل دوم با ورود شخصیت‌های جدید و تغییر فضای داستان از یک «زندانِ ایزوله» به یک «تعقیب و گریز جهانی»، پتانسیلِ تبدیل شدن به یکی از درام‌های ماندگارِ MGM+ را دارد. بن بارنز و همکارانش در تیم بازیگری، به خوبی می‌دانند که انتظارات از فصل دوم بالاست. آن‌ها باید تعادلی ظریف بینِ هیجانِ اکشن و عمقِ روان‌شناختیِ شخصیت‌ها ایجاد کنند تا شاهد ریزش بینندگان نباشیم. کینگ به آن‌ها اعتماد کرده است و این درخواستِ خاصِ او برای صحنه‌ی خودپرداز، شاید تنها نوکِ کوه یخی از ایده‌هایی باشد که او برای این فصل در سر داشته است.