خروج زک کرگر از راکون‌سیتی؛ میراث ترسناک کارگردانِ رکوردشکن

پدیده‌ای که معادلات ترس را تغییر داد

وقتی زک کرگر (Zach Cregger) پس از موفقیت خیره‌کننده «باربارین» (Barbarian) و درخشش «سلاح‌ها» (Weapons) در فصل جوایز و کسب اسکار برای ایمی مدیگان (Amy Madigan)، سکان هدایت ریبوت «رزیدنت اویل» (Resident Evil) را در دست گرفت، کمتر کسی تصور می‌کرد شاهد چنین طوفانی در گیشه باشیم. با فروش خیره‌کننده ۴۰۰ میلیون دلاری در برابر بودجه ۷۵ میلیون دلاری، این اثر نه تنها به پرفروش‌ترین عنوان در کارنامه کرگر تبدیل شد، بلکه با کسب امتیاز ۹۶ در «راتن تومیتوز» (Rotten Tomatoes)، استاندارد تازه‌ای برای اقتباس‌های سینمایی از دنیای گیم تعریف کرد. میزانسن پرکشش و درک عمیق کرگر از ریتم تدوین و جلوگیری از افت انرژی در سکانس‌های اکشن، «راکون‌سیتی» (Raccoon City) را به تجربه‌ای تبدیل کرد که هم سینه‌فیل‌ها را راضی نگه داشت و هم گیمرها را به تحسین واداشت.

شکاف میان خلاقیت هنری و انتظارات متعصبانه

اما این پیروزی تجاری، هزینه‌های روانی خاص خود را برای کرگر داشت. فضای مسموم و فشار بی‌امان هوادارانی که نسبت به کوچک‌ترین تغییر در «لور» (Lore) بازی وسواس داشتند، عطش کرگر برای ساخت دنباله‌های سینمایی را به کلی سرکوب کرد. او در گفت‌وگویی صریح با متئو بلونی (Matthew Belloni) در پادکست «تاون» (The Town)، از تمایل خود برای فاصله گرفتن از کارگردانی این فرنچایز سخن گفت. در دنیای هالیوود، جایی که استودیوها برای ساخت دنباله‌های بی‌پایان دست و پا می‌زنند، این تصمیم کرگر نشان‌دهنده یک بلوغ هنری است؛ او ترجیح می‌دهد به جای گرفتار شدن در تکرارِ فرمول‌های موفق، به سراغ ایده‌های اورجینال و ریسک‌پذیری در ژانر علمی-تخیلی با پروژه‌ای نظیر «سیل» (The Flood) با بازی جنیفر لارنس (Jennifer Lawrence) برود.

سایه سنگین تهیه‌کننده بر آینده راکون‌سیتی

با این حال، خبر بازگشت احتمالی کرگر در قامت تهیه‌کننده، کورسوی امیدی برای طرفداران باقی می‌گذارد. او تاکید کرده که نمی‌تواند از ایده‌پردازی برای آینده این جهان سینمایی دست بکشد. این یعنی اگرچه صندلی کارگردانی در دستان فرد دیگری قرار خواهد گرفت، اما اثر انگشت و نگاه بصری کرگر احتمالاً در ساختار دراماتیک قسمت‌های بعدی حفظ خواهد شد. شیمی بازیگران در قسمت اول، به‌ویژه بازی آستین آبرامز (Austin Abrams) در نقش برایان هودوکویچ، ستونی بود که کل بنای فیلم بر آن استوار شد. این «کمدی سیاه» در دلِ وحشتِ مطلق، امضای شخصی کرگر است که سونی پیکچرز (Sony Pictures) به هیچ قیمتی نمی‌خواهد آن را از دست بدهد.

فرمول طلایی؛ ترس آمیخته با نبوغ

موسیقی متنی که روی صحنه سنگینی می‌کند و طراحی صوتی که ضربان قلب مخاطب را به شماره می‌اندازد، در کنار تدوینِ بی‌نقص، Resident Evil جدید را به صدر جدول پرفروش‌ترین‌های اقتباسی تاریخ برد. موفقیت این اثر ثابت کرد که اگر به یک فیلمسازِ مؤلف، آزادی عمل برای پیاده‌سازیِ دیدگاه‌های شخصی‌اش داده شود، نتیجه می‌تواند فراتر از یک فیلمِ تجاریِ صرف باشد. حالا که سونی چراغ سبز رسمی برای دنباله را صادر نکرده، نگاه‌ها به این سمت است که آیا استودیو می‌تواند بدون حضور مستقیم کرگر در پشت دوربین، همان تعلیق نفس‌گیر و پیچش‌های داستانی هوشمندانه را بازسازی کند یا خیر. بدون شک، نام زک کرگر در لیست تهیه‌کنندگان، تنها برگ برنده برای حفظ اعتبار این فرنچایز در سال‌های آینده خواهد بود.