گافِ سم آلتمن در مواجهه با اندرو گارفیلد؛ توهمِ دیدار در لوکیشن Artificial

برخورد خیالی با معمارِ هوش مصنوعی

در دنیای پرهیاهوی تولیدات سینمایی که مرز میان واقعیت و بازنمایی به باریک‌ترین حد خود رسیده، گاهی شاهد لحظاتی هستیم که حتی از پیچیده‌ترین کلیف‌هنگر انتهای اپیزود سریال‌های درام نیز عجیب‌تر به نظر می‌رسد. ماجرا از جایی آغاز شد که سم آلتمن (Sam Altman)، مدیرعامل OpenAI، در روایتی که به نظر می‌رسید بخشی از یک سناریوی عمومی برای تبلیغ فیلم «مصنوعی» (Artificial) باشد، مدعی شد هنگام فیلم‌برداری این پروژه در نزدیکی خانه‌اش در سان‌فرانسیسکو، اندرو گارفیلد (Andrew Garfield) را دیده و برای او دست تکان داده است. اما پاسخ گارفیلد به این ادعا، پرده از یک شکاف روایی میان واقعیت و ادراک برداشت: «من اصلاً آنجا نبودم.»

این ناهماهنگی در روایت، فراتر از یک سوءتفاهم ساده بین یک سلبریتی و یک چهره دنیای تکنولوژی است. گارفیلد که به دقتِ وسواس‌گونه در آرک روایی کاراکترهایش شهره است، با صراحت اعلام کرد که از شنیدن این ادعا بسیار گیج شده است. این واکنش نشان می‌دهد که در فرآیند تولید فیلمی که قرار است پرتره‌ای از یکی از جنجالی‌ترین چهره‌های عصر حاضر باشد، حتی سوژه‌ی اصلی نیز در درکِ حضور بازیگر دچار خطا می‌شود؛ گویی آلتمن چنان در فکر «مصنوعی» بودنِ جهان پیرامونش غرق شده که سایه‌ای از گارفیلد را در خیابان به جای خودِ او اشتباه گرفته است.

لوکا گوادانینو و معماریِ ابهام در قاب تصویر

وقتی نام لوکا گوادانینو (Luca Guadagnino) به عنوان کارگردان یک پروژه مطرح می‌شود، باید انتظار ساختاری فراتر از یک بیوگرافی خطی را داشته باشیم. گوادانینو استادِ ایجاد اتمسفری است که در آن کاراکترها در فضاهای خالی و سکوت‌های ممتد، هویت خود را بازتعریف می‌کنند. در فیلم Artificial، تقابل میانِ پرسونای عمومی سم آلتمن و بازنمایی سینمایی آن توسط گارفیلد، هسته اصلی ریتم داستان‌گویی را تشکیل می‌دهد. این اتفاقِ اخیر و عدمِ تطابق حافظه آلتمن با واقعیتِ حضور گارفیلد، به نوعی بازتاب‌دهنده همان پیچیدگی‌هایی است که این فیلم به دنبال واکاوی آن است.

از منظر فنی، مدیریت چنین پروژه‌ای برای یک شو رانر یا کارگردان، چالشِ حفظِ «حقیقتِ دراماتیک» در برابر «حقیقتِ تاریخی» است. گوادانینو احتمالاً از این فضای غبارآلود و عدمِ قطعیت در خاطرات آلتمن، برای غنی‌تر کردن لایه‌های روانی شخصیت استفاده خواهد کرد. گارفیلد با امتناع از پذیرش این روایتِ نادرست، عملاً نشان داد که اجازه نمی‌دهد پرسونایِ سم آلتمن، حتی در دنیای واقعی نیز بر اراده و هویتِ هنری او سایه بیندازد؛ نکته‌ای که برای درکِ عمقِ بازیگری گارفیلد در این پروژه حیاتی است.

شکاف میان سیلیکون‌ولی و اتاق نویسندگان

این وضعیتِ سورئال، تضادِ همیشگی میانِ ذهنیتِ مهندسی‌شده‌ی اهالی «سیلیکون‌ولی» (Silicon Valley) و نگاهِ سیالِ دنیای سینما را برجسته می‌کند. در اتاق نویسندگان، هر جزئیاتی باید منطق درونی خود را داشته باشد؛ اما در دنیایِ سم آلتمن، جایی که هوش مصنوعی مرزهای واقعیت را بازنویسی می‌کند، شاید برای او دست تکان دادن به سمتِ یک بازیگر که در خیالش حضور داشته، کاملاً منطقی به نظر برسد. با این حال، برای گارفیلد، به عنوان کسی که متد بازیگری‌اش بر پایه حضور فیزیکی و روانی در لحظه بنا شده، این روایت چیزی جز یک «اشتباهِ محاسباتی» نیست.

این ماجرا می‌تواند یک کاتالیزور برای بحث‌های جدی‌تر درباره فیلم باشد. آیا این عدمِ درکِ واقعیت توسط آلتمن، تعمداً توسط سازندگان فیلم تقویت می‌شود تا تماشاگر را درگیرِ پرسش‌های فلسفی درباره «هوشِ مصنوعی» و «اصالتِ انسانی» کنند؟ یا شاید هم ما با یک شکستِ ارتباطیِ کلاسیک روبرو هستیم؟ در هر صورت، این حاشیه، به شکلی ناخواسته به بهترین ابزارِ تبلیغاتی برای فیلم تبدیل شده است؛ فیلمی که حالا همه می‌خواهند بدانند چقدر از آن «واقعی» و چقدر از آن «مصنوعی» است.

انتظارات از یک پرتره‌ی جنجالی

با نزدیک شدن به تاریخ اکران، نگاه‌ها به سمتِ خروجی نهایی استودیوها معطوف شده است. آیا گارفیلد توانسته است به ورایِ ظاهرِ آلتمن نفوذ کند؟ با توجه به توانایی گارفیلد در نمایشِ آسیب‌پذیری و قدرت به صورت همزمان، انتظار می‌رود که شاهد یکی از پیچیده‌ترین اجراهای کارنامه‌ی او باشیم. او نمی‌خواهد صرفاً یک تقلیدِ کاریکاتورگونه از مدیرعامل OpenAI ارائه دهد، بلکه به دنبالِ خلقِ یک آرک روایی است که در آن، شکاف میانِ آرزوهایِ بزرگِ آلتمن و واقعیت‌هایِ تلخِ انسانی‌اش نمایان شود.

در نهایت، این ماجرایِ «دست تکان دادنِ خیالی»، فقط یک حاشیه زرد نیست؛ بلکه نمادی است از قدرتِ رسانه در شکل‌دهی به ادراکِ ما. وقتی سوژه اصلی فیلم، خود درگیرِ توهمی از حضورِ بازیگرِ نقش‌اش می‌شود، مخاطب باید آماده باشد تا در مواجهه با فیلم Artificial، تمامی باورهای قبلی خود درباره هویت، تکنولوژی و حقیقت را در اتاقِ سینما جا بگذارد. اینجاست که نقشِ کارگردان و بازیگر برجسته می‌شود؛ آن‌ها نه برایِ روایتِ یک حقیقتِ مستند، بلکه برایِ به چالش کشیدنِ «نحوه‌ی دیدنِ ما» به میدان آمده‌اند.