میراث جیمی ترس در کالبد نسل جدید؛ قمار روی استعدادهای آینده هالیوود

معمارِ رویاهای کوچک در قلبِ صنعت بزرگ

در دنیای بی‌رحم و اعداد‌محور هالیوود، جایی که استودیوهای بزرگ در جنگی بی‌پایان برای تصاحب باکس‌آفیس و رکوردهای فروش هستند، گاهی فراموش می‌کنیم که همه‌چیز از یک خطِ ساده روی کاغذ شروع می‌شود. «جیمی ترس» (Jamie Tarses) تنها یک مدیر اجرایی در «ای‌بی‌سی» (ABC) و «ان‌بی‌سی» (NBC) نبود؛ او گوش شنوا و چشمی تیزبین برای روایت‌هایی داشت که می‌توانستند جریان اصلی را تغییر دهند. حالا خبر تاسیس «صندوق جیمی ترس» (Jamie Tarses Fund) توسط مجموعه «یانگ استوری‌تلرز» (Young Storytellers)، فراتر از یک ادای احترام ساده، در واقع سرمایه‌گذاری روی DNA سینمای آینده است.

این صندوق که با هدف حمایت از برنامه‌های توسعه نویسندگی در مدارس دولتی لس‌آنجلس راه‌اندازی شده، دقیقاً همان چیزی است که صنعت سرگرمی برای جلوگیری از فرسایش خلاقیت به آن نیاز دارد. جیمی ترس کسی بود که می‌دانست یک میزانسن پرکشش بدون یک متنِ جان‌دار، چیزی جز یک ویترین پر زرق و برق اما توخالی نیست. حالا با این اقدام، میراث او به دستانِ دانش‌آموزانی سپرده می‌شود که شاید فردا نویسندگانِ بلاک‌باسترهای بعدی باشند.

چرا این صندوق، بازیِ گیشه را تغییر می‌دهد؟

وقتی صحبت از موفقیت تجاری فیلم‌ها می‌شود، همه به دنبال فرمول‌های جادوییِ بازاریابی یا جلوه‌های ویژه خیره‌کننده هستند. اما واقعیت این است که قدرتِ کشش دراماتیک یک فیلم، ریشه در تواناییِ نویسنده برای خلقِ شخصیت‌هایی دارد که مخاطب با آن‌ها نفس می‌کشد. «یانگ استوری‌تلرز» با این حرکت، زنجیره تامین استعداد را از ریشه تقویت می‌کند. تزریق منابع مالی به این حوزه، یعنی فراهم کردن بستری که در آن دانش‌آموزان از همان سنین پایین یاد بگیرند چگونه شیمی بازیگران را روی صفحه کاغذ تعریف کنند.

از منظرِ من که سال‌ها درگیر تحلیل ارقام گیشه و سوددهی تجاری بوده‌ام، این نوع سرمایه‌گذاری اجتماعی، هوشمندانه‌ترین استراتژی برای آینده است. صنعت سرگرمی تشنه‌ی صداهای تازه است؛ صداهایی که در مدارس دولتی لس‌آنجلس در حال شکل‌گیری هستند اما به دلیل فقدان زیرساخت، ممکن است هرگز به تالارهای نویسندگان هالیوود راه پیدا نکنند. جیمی ترس همیشه به دنبال استعدادهای ناب بود و این صندوق، ابزاری است برای پیدا کردن همان «الماس‌های تراش‌نخورده» قبل از اینکه توسط سیستم‌های کلیشه‌ساز بلعیده شوند.

میراثی که در متن‌های آینده حک خواهد شد

تکنیک‌های نویسندگی، ریتم تدوین و جلوگیری از افت انرژی در پرده نقره‌ای، همگی از آموزش‌های اولیه آغاز می‌شوند. وقتی یک سازمان غیرانتفاعی، نام یک مدیر اجرایی جریان‌ساز را بر روی صندوق حمایتی خود می‌گذارد، پیامی فراتر از یک یادبود مخابره می‌کند: اینکه «داستان‌گویی» یک مهارت است که نیاز به حمایت سیستماتیک دارد. جیمی ترس در دوران فعالیتش نشان داد که جسارتِ ریسک کردن روی پروژه‌های غیرمتعارف، چگونه می‌تواند به موفقیت‌های بزرگ مالی و هنری منجر شود.

این صندوق قرار است دقیقا همان جسارت را به نسل جدید تزریق کند. دانش‌آموزانی که تحت حمایت این برنامه قرار می‌گیرند، نه تنها نوشتن را می‌آموزند، بلکه درک می‌کنند که چگونه پیچش داستانی هوشمندانه می‌تواند مخاطب را در صندلی میخکوب کند. این همان پیوندی است که سینما را از یک صنعت صرف، به یک هنر ماندگار تبدیل می‌کند. جیمی ترس شاید دیگر در بین ما نباشد، اما صدای او در دیالوگ‌هایی که در سال‌های آینده از دهان بازیگران بزرگ سینما شنیده خواهد شد، طنین‌انداز می‌شود.

نگاهی به آینده؛ فراتر از اعداد و ارقام باکس‌آفیس

در نهایت، شاید بپرسید چرا چنین خبری برای کسی که باکس‌آفیس را دنبال می‌کند اهمیت دارد؟ پاسخ ساده است: سینما بدون نویسندگانِ جسور، مانند ماشینی است که سوختش تمام شده. ما در دورانی هستیم که استودیوها بیش از حد به دنبال بازسازی‌ها و دنباله‌های تکراری هستند. «یانگ استوری‌تلرز» با حمایت این صندوق، سعی دارد وزنه را به نفع ایده‌های اصیل تغییر دهد. این همان مسیری است که می‌تواند موسیقی متنی که روی صحنه سنگینی می‌کند و میزانسن‌های خلاقانه را دوباره به جریان اصلی سینما بازگرداند.

اگر می‌خواهیم شاهد ظهور کارگردانان و نویسندگان بزرگی باشیم که در دهه‌های آینده لرزه بر تنِ گیشه بیندازند، باید از همین امروز روی این نهال‌ها سرمایه‌گذاری کنیم. جیمی ترس در طول عمر حرفه‌ای خود، راه را برای بسیاری هموار کرد و حالا این صندوق، تداوم همان مسیر است. او می‌دانست که در پشتِ هر موفقیت خیره‌کننده در باکس‌آفیس، یک ذهن خلاق نهفته است؛ ذهنی که شاید امروز در یک کلاس درسِ معمولی در لس‌آنجلس، در حالِ نوشتنِ اولین جملاتِ یک داستانِ بزرگ باشد.